ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΕΣ

Τρεις πολύ ενδιαφέρουσες πολεοδομικές επεμβάσεις στην οδό Αριστοτέλους στη Θεσσαλονίκη, που μου έστειλε χθες ένας φίλος. Καλύπτουν όλα τα γούστα από ό,τι φαίνεται. Προσωπικά προτιμώ την τρίτη. Μην τρέχουμε και μέχρι την Χαλκιδική...

Μια δυο απόψεις λοιπόν στα γρήγορα...

Τα κοινωνικά προβλήματα ο Sarkozy σκοπεύει να τα λύσει όχι με ουρανοξύστες αλλά με 70000 νέες μονάδες κοινωνικής κατοικίας το χρόνο για τα επόμενα 10 χρόνια...Επίσης θέλει να κάνει 130 χιλιόμετρα υπερσύγχρονου μετρό που θα στέλνουν τους "άναρχους προαστούς" του Παρισιού με μεγαλύτερη ευκολία σε περιοχές με θέσεις εργασίας... Πιθανόν έτσι θα ανέβει λιγάκι το βιοτικό επίπεδο θα είναι κουρασμένοι απ’ τη δουλειά και δε θα πετάνε μολότωφ πια, θα έχουν καλύτερα πράγματα να κάνουν… Προσωπικά δε βλέπω μέχρι εδώ συμμετοχή αρχιτεκτόνων στην άρση κοινωνικών προβλημάτων, βλέπω πολιτικές επιλογές…

Όσον αφορά στους ουρανοξύστες, πέρυσι έπαψε να ισχύει η απαγόρευση ανέγερσης ουρανοξυστών στο κέντρο του Παρισιού ανοίγοντας το δρόμο σε τέτοιου τύπου προτάσεις... Ο Le Corbusier είχε προσπαθήσει κάποτε να χτίσει ουρανοξύστες στο κέντρο του Παρισιού (Plan Voisin) και κάποιοι "συντηρητικοί" δεν τον άφησαν... Νομίζω ότι οι «προοδευτικοί» του παρόντος ευχαριστούν τους τότε «συντηρητικούς» για την «ξεροκεφαλιά» τους, δυστυχώς όμως μας πρόλαβε η οικονομική κρίση και εξηγώ αμέσως…

Ο Sarkozy και ο κάθε Sarkozy, ξέρει πολύ καλά πως έχουν λειτουργήσει οι μεγάλες δημόσιες επενδύσεις σε υποδομές σε περιόδους κρίσεων... Αυξάνοντας μεν αρκετά τα ελλείμματα αφού δανείζεσαι από υγιείς οικονομίες για να επενδύσεις, δίνεις δουλειά σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού, κινείς την αγορά και η διέξοδος έρχεται πιο γρήγορα... Το τέλος της κρίσης ή η αρχή μιας εξαιρετικά κερδοφόρας περιόδου, σε βρίσκει με σύγχρονες υποδομές, υψηλή δυναμικότητα – επιχειρηματικότητα και με μεγάλο χρέος... ποιος χέστηκε για το χρέος? Ελπίζουν απλά ότι μετά από 15-20 χρόνια η επόμενη οικονομική κρίση θα τους βρει τόσο δυνατούς που δε θα τους επηρεάσει...

Στην τελική πάντως, ο Sarkozy, που όπως είναι αναμενόμενο θέλει να γίνει Μιτεράν στη θέση του Μιτεράν, με τα νέα προγράμματα κοινωνικής κατοικίας και με την άρση της απομόνωσης των προαστίων μέσω ενός πιο "δημοκρατικού" συστήματος συγκοινωνιών, δείχνει ειλικρινείς προθέσεις τουλάχιστον στο επίπεδο των εξαγγελιών… Μένει να δούμε σε ποιες περιοχές θα στείλει τελικά τις νέες γραμμές του μετρό του και αν θα στοιβάξει ή όχι σαν τις σαρδέλες τους ανθρώπους στις νέες κοινωνικές κατοικίες του… Οψόμεθα που λένε και στο χωριό μου.

Ίσως σε επόμενη ανάρτηση να ρισκάρω κάποια πρόβλεψη για την εξέλιξη των επεμβάσεων αυτών, δίνω όμως ένα clue... "Μετατόπιση κοινωνικών προβλημάτων, όχι επίλυση"... τώρα τ' αφήνω το θέμα περιμένοντας σχόλια... βασικά έχει ωραία μέρα και θέλω να βγω έξω...

Ενα νέο υλικό σκυροδέματος που «επουλώνει» μόνο τις ρωγμές του ανακάλυψαν ερευνητές του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν στις ΗΠΑ ανοίγοντας τον δρόμο για πιο σταθερές κατασκευές που θα μπορούσαν να αυτοεπιδιορθώνονται έπειτα από σεισμούς.

Η αυτοεπιδιόρθωση του μπετόν γίνεται με απλή απορρόφηση νερού και διοξειδίου του άνθρακα που υπάρχει στο περιβάλλον. Το υλικό μετά την απορρόφηση σχηματίζει ένα λεπτό στρώμα από ανθρακικό ασβέστιο, μια ανθεκτική ουσία που στη φύση συναντάται στα κελύφη των θαλάσσιων οργανισμών.

Το νέο μπετόν έχει σχεδιαστεί ώστε να σπάζει σε πολύ μικρές ρωγμές, και όχι σε μεγάλες, όπως το συμβατικό μπετόν- λειτουργεί περισσότερο ως μέταλλο που λυγίζει αλλά δεν σπάει. Ετσι ακόμη και αν υποστεί ρωγμή, ο βροχερός καιρός για μερικές ημέρες αποτελεί τον σύμμαχο για την «επούλωση» των πληγών του, σύμφωνα με μελέτη η οποία αναμένεται να δημοσιευθεί στο τεχνικό περιοδικό «Cement and Concrete Research».

Εργαστηριακές δοκιμές έδειξαν ότι το υλικό επανέρχεται στην αρχική του κατάσταση ακόμη και όταν υποβληθεί σε πιέσεις που μεταβάλλουν το αρχικό του μέγεθος κατά 3%- ποσοστό αρκετό για να οδηγήσει σε καταστροφικές ρωγμές το συμβατικό σκυρόδεμα.

πηγή: εφημερίδα "Το Βήμα"

Η νέα έδρα της Περιφέρειας της Λομβαρδίας (γνωστή ως Altra Sede) είναι μια σύνθετη μονάδα κτιρίων συμπεριλαμβανομένου και ενός ουρανοξύστη των 163 μ. Το συγκρότημα αποτελεί μέρος του σχεδίου ανάπλασης για την περιοχή του Μιλάνου Garibaldi-Repubblica.

Η σύνθεση του συγκροτήματος ανήκει στους Pei Cobb Freed & Partners με έδρα τη Νέα Υόρκη, Caputo Partnership και Sistema Duemila, με έδρα το Μιλάνο, οι οποίοι στις 30 Απριλίου 2004 κέρδισαν τον σχετικό διεθνή διαγωνισμό που οργανώθηκε από την Περιφέρεια της Λομβαρδίας.

Τα χαμηλά κτίρια του συγκροτήματος φιλοξενούν χώρους πολιτισμού, διασκέδασης και των υπηρεσιών. Συμπεριλαμβάνουν βέβαια και διάφορες... τρεντιές, που από ότι έχω καταλάβει είναι κανόνας σε κάθε «ανάπλαση περιοχής» αυτής της κλίμακας, δηλαδή ένα ταχυδρομείο, μια τράπεζα, ένα νηπιαγωγείο, μία αίθουσα συνεδριάσεων και εστιατόρια.

Ο ύψους 163 μ. ουρανοξύστης είναι κατασκευασμένος από οπλισμένο σκυρόδεμα, χάλυβα και γυαλί (τι άλλο…;). Το γυαλί ενσωματώνει φωτοβολταϊκή τεχνολογία που θα καλύπτει μέρος των ενεργειακών αναγκών του συγκροτήματος. Το κτίριο προορίζεται να στεγάσει τα γραφεία της Περιφέρειας με πολιτικο-διοικητική λειτουργία, την Προεδρία και ένα χώρο για την απογείωση και την προσγείωση ελικοπτέρων. Η θέα των τελευταίων ορόφων θα… διατεθεί στο κοινό.

Τελείωσα λοιπόν, το πρώτο εξάμηνο στο Πολυτεχνείο του Μιλάνου. Λίγο πολύ νομίζω ότι έχω καταλάβει το σύστημα πως λειτουργεί και έχω κάνει μία πρώτη εκτίμηση. Κάποια στιγμή σκοπεύω να γράψω και μια ανάρτηση με πρακτικές οδηγίες προς ναυτιλόμενους, μήπως και κάποιος που ενδιαφέρεται να έρθει εδώ για μεταπτυχιακό, πέσει πάνω της. Αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης. Διότι εδώ θέλω να μιλήσω για το ελληνικό πανεπιστήμιο. Βέβαια αυτά που θα πω παρακάτω λίγο πολύ έχουν ειπωθεί σε προγενέστερη ανάρτηση από τον Bl. Αλλά ως γνωστόν σε αυτό το μπλογκ ο καθένας βγάζει τα απωθημένα του… έτσι και εγώ.
Πριν να φτάσω εδώ κάποιοι – τα ΜΜΕ , οι καθηγητές, η κοινωνία, η μιζέρια των ελλήνων – μου είχαν μεταδώσει ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια ωχριούν μπροστά σε αυτά του εξωτερικού.
[Είναι γνωστό άλλωστε ότι το αγαπημένο άθλημα των ελλήνων είναι να συγκρίνονται με τους ξένους και φυσικά να καταλήγουν στο γνωστή φράση «Ναι αλλά αυτοί δεν έχουν την λέξη φιλότιμο και κέφι!» και δεν έχουν και την λέξη μουσακάς θα προσθέσω εγώ! Και τι έγινε; Ή ακόμα καλυτέρα « Ναι αλλά αυτοί έχουν το ψηλότερο ποσοστό αυτοκτονιών στην Ευρώπη!» (κάθε φορά για διαφορετική χώρα)-Άλλο ένα ζήτημα που παίρνει πολύ συζήτηση είναι πως νιώθουμε εμείς απέναντι στους εαυτούς μας και όχι σε κάποιο άλλο κράτος. Δίνουμε άραγε τον καλύτερο μας εαυτό για εμάς ή για να φτάσουμε τους άλλους στους ευρωπαϊκούς δείκτες;]
Επιστρέφω: Έφυγα λοιπόν από την Ελλάδα με 75€ πρόστιμο για την υπέρβαρη βαλίτσα στο αεροδρόμιο και έφτασα στην Ιταλία για να κάνω μεταπτυχιακό στο τμήμα του Design στο Politecnico di Milano. Σκεφτείτε το λίγο… Μόνο από τον τίτλο ήμουν κατενθουσιασμένη. Και είμαι ακόμα. Δεν θέλω να υποβαθμίσω (σήμερα) το ιταλικό πανεπιστήμιο. Μια χαρά είναι. Αντιθέτως αυτό που θέλω να πω είναι ότι και το ελληνικό πανεπιστήμιο είναι μια χαρά. Φυσικά μιλάω μέσα από εμπειρίες από την Αρχιτεκτονική της Θεσσαλονίκης (Αχ Θεσσαλονίκη….)
Το σύστημα εδώ λοιπόν σχεδόν είναι ίδιο.30 διδακτικές μονάδες το εξάμηνο 120 το μεταπτυχιακό. Θεωρητικά μαθήματα των 5 και εργαστήρια των 10 μονάδων. Διπλωματική στο τέλος 20 διδακτικές μονάδες. (Ιταλία deux-points!)
Κάθε αίθουσα έχει μικροφωνική και προτζέκτορα καθώς και ένα κουμπάκι που ανοιγοκλείνει τις κουρτίνες. Μπορώ να επικοινωνήσω με την γραμματεία και με τους καθηγητές μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και οι βαθμοί μου αναρτώνται στο internet. Wifi στο μεγαλύτερο ποσοστό των αιθουσών που πότε λειτουργεί και πότε όχι. Εργαστήριο μακέτας με μηχανήματα κοπής και άλλα εργαλεία (κάτι που από όσο ξέρω απέκτησε το ΑΠΘ πρόσφατα) Υποχρεωτική εργασία χωρίς μισθό 30 ημερών σε ιδιωτική εταιρία πριν να πάρω το πτυχίο. Αυτά είναι τα θετικά που έχω εδώ.

Από την άλλη….
Δεν υπάρχει δωρεάν διαμονή για κανέναν. Υπάρχουν ιδιωτικές εστίες για τις οποίες πληρώνεις 300€ τουλάχιστον για δωμάτιο με συγκάτοικο. Τουλάχιστον δυο συγγράμματα για κάθε μάθημα που υποχρεούμαι να διαβάσω που δεν μου παρέχει το πανεπιστήμιο. Αυτά που έχουμε αγοράσει μέχρι τώρα κόστιζαν από 6 μέχρι 36 ευρώ (είμαστε τρεις και μοιραζόμαστε τα έξοδα). Καμία παροχή για υλικά ή εκτυπώσεις. Δεν υπάρχει καμία παροχή για απόκτηση φορητού υπολογιστή. Καμία παροχή για ιντερνέτ σπίτι έστω και με μοντεμακι όπως υπάρχει σε αρκετά πανεπιστήμια της Ελλάδας. Και το καλύτερο το άφησα για το τέλος: 1000-3000€ το χρόνο δίδακτρα ανάλογα με το οικογενειακό σου εισόδημα (το φτηνότερο από τα πανεπιστήμια που βρήκα γιατί είναι κρατικό καθώς κάποια άλλα ήταν 11.000).
Αυτό όμως που ξέρω εκτός από τα νούμερα είναι ότι οι καθηγητές στη Θεσσαλονίκη ήταν πάντα εκεί. Δεν μου έκανε μάθημα ποτέ βοηθός. Ήξερα ότι μπορούσα να βρω τον καθηγητή στο γραφείο του και να του πω ότι σαχλαμάρα μου κατέβαινε στο κεφάλι. Με αρκετούς δεν συμφωνούσα με την μέθοδο διδασκαλίας τους αλλά οι περισσότεροι ήταν εκεί και αφιέρωναν τον χρόνο τους σε μένα και στις διαφωνίες μου. Ξέρω και καθηγητές που προσπαθούσαν περισσότερο από ότι απαιτούνταν αλλά το σύστημα και η έλλειψη πόρων ήταν τροχοπέδη για αυτούς. Ως γνωστόν άλλωστε η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της.
Συχνά εμείς οι φοιτητές βάζαμε τα χεράκια μας και βγάζαμε τα ματάκια μας με καταλήψεις και χάνοντας εξάμηνα. Προς Θεού δεν λέω να μην κυνηγήσουμε το καλύτερο για μας και να μην αγωνιστούμε. Απλά μερικές φορές ίσως ήθελε λίγο μέτρο παραπάνω.
Και στην τελική εγώ βγήκα από αυτό το ρημαδοπολυτεχνείο, έχοντας κάνει 4 διδακτικά έτη αντί για 5 λόγω απεργιών και καταλήψεων. Και παρόλα αυτά ερχόμενη εδώ συνειδητοποίησα ότι οι γνώσεις μου και δυνατότητες που μου είχε δώσει το ελληνικό σύστημα παιδειας συναγωνίζονται επάξια τις αντίστοιχες των ιταλών και δεν νιώθω καμία υστέρηση, απεναντίας!
Με το παραπάνω κείμενο δεν θέλω να πω ότι το ελληνικό πανεπιστήμιο είναι τέλειο. Είμαστε όλοι σίγουροι ότι επιδέχεται βελτίωσης και όπως όλοι ξέρουμε το ζήτημα είναι οικονομικό. Είναι η έλλειψη πόρων και σωστής διαχείρισης. Απλά νομίζω ότι τελικά για τα λεφτά που έχει στη διάθεση του είναι μια χαρά! Και για μία φορά, έτσι για αλλαγή, δεν χρειάζεται να εφαρμόσουμε το γερμανικό , το σουηδικό η το αμερικάνικο σύστημα παιδείας. Ίσως, λέω ίσως, πρέπει για μια φορά να κάτσουμε και αφού σχεδιάσουμε να εφαρμόσουμε το ελληνικό σύστημα παιδείας.

Υ.Γ. Γνωστ'η μου αφού τελείωσε το ΤΕΙ Αθηνών έφυγε για μεταπτυχιακό στο πανεπιστήμιο του Μπραΐτον της Αγγλίας πάνω στον σχεδιασμό εσωτερικών χώρων. Μετά από πολλά έξοδα, κόπο, μόχθο, μεταφράσεις εγγραφών, εξετάσεις γλώσσας, εύρεση σπιτιού και εγκατάσταση στην Μεγάλη Βρετανία, μετά από δυο μήνες μαθήματος αποφάσισε να τα παρατήσει όλα και να επιστρέψει στην Ελλάδα. Όταν την ρώτησα γιατί μου απάντησε «Γιατί το επίπεδο σπουδών είναι χάλια. Έτσι και τους κάνεις εδώ ένα αξονομετρικό είσαι από Θεός και πάνω!»

Μισοτσίμπουκο: καμπύλωμα στην πάνω εξωτερική πλευρά μιας μαρμαροποδιάς (βλ.). Στην περίπτωση που το καμπύλωμα περιλαμβάνει αμφότερες την πάνω και κάτω εξωτερική γωνία, τότε αυτή η εργασία λέγεται ολόκληρο τσιμπούκι.

"Οπως είπε στο «Βήμα» ο πρύτανης του ΕΜΠ«η χώρα μας διαθέτει 23 ΑΕΙ και 16 ΤΕΙ τα οποία είναι πάρα πολλά σε σχέση με τον πληθυσμό μας». Και πρόσθεσε: «Την ίδια στιγμή υπάρχουν τμήματα τόσο των ΑΕΙ όσο και των ΤΕΙ που αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης. Κατά συνέπεια μια λύση θα ήταν η συγχώνευση των ΑΕΙ και των ΤΕΙ που βρίσκονται στην ίδια περιφέρεια, και όσα τμήματα δεν έχουν μέλλον να κλείσουν.Η συγχώνευση θα αφορά τα ομοειδή τμήματα. Οσα τμήματα ΤΕΙ δεν έχουν συναφές αντικείμενο με αντίστοιχα των ΑΕΙ,αυτά θα αποτελέσουν νέα τμήματα στους κόλπους των ΑΕΙ»"

Αυθόρμητες ερωτήσεις (δεν εκφράζουν όλους τους blogger αυτού του ιστολογίου):

α. Τί είδους συγχώνευση θα είναι αυτή; διοικητική; οικονομική; διδακτική;
β. Θα έχει αντίκτυπο στα εργασιακά δικαιώματα των αποφοίτων κάθε ΑΕΙ, ή ΤΕΙ;
γ. Αν δεν χρειάζονται αυτά τα τμήματα τότε γιατί τόσος ζήλος από τις τελευταίες κυβερνήσεις για να τα ιδρύσουν;
δ. Περιέχει και τέτοιες προτάσεις ο πολυδιαφημισμένος διάλογος για την παιδεία;
ε. Μήπως τελικά περιέχει μόνο τέτοιες;
στ.Μήπως να δώσει πρώτα κάποιος εκείνο το ρημάδι το 5% που ζητάνε όλες οι γενιές των ελλήνων φοιτητών από το 1974 και ύστερα;
ζ. Μήπως, όσοι κατεθέτετε τέτοιου είδους προτάσεις, να πάτε στο διάολο μαζί με τα συμφέροντα που ευλαβικά υπηρετείτε;

Συγγνώμη για την εκλεπτυσμένη γλώσσα μου...

Ο ΣΑΔΑΣ – Πανελλήνια Ένωση Αρχιτεκτόνων, με πρωτοβουλία της Επιτροπής Νέων Αρχιτεκτόνων, διοργανώνει εκδήλωση υποδοχής των νέων συναδέλφων στα γραφεία του ΣΑΔΑΣ – ΠΕΑ, (Κλάδου & Βρυσακίου 15, Μοναστηράκι, τηλ. 210-3215146) τη Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου στις 19:00.

Δελτίο Τύπου:

ΣΤΟ ΙΔΡΥΜΑ ΜΕΙΖΟΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ στην οδό Πειραιώς την Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου 1.00μ. μ. -7.00


Σας προσκαλούμε στην Ημερίδα με θέμα "Σύγχρονη Αρχιτεκτονική και Αστικό Τοπίο" του προγράμματος ContempO που θα πραγματοποιηθεί στο 'Iδρυμα Μείζονος Ελληνισμού (φουαγιέ θεάτρου), στις 5 Φεβρουαρίου ημέρα Πέμπτη, 2009.
ελένη Τζιρτζιλάκη, βάση Λεοντάρη.



Σύγχρονη Αρχιτεκτονική και Αστικό Τοπίο. Δημόσιος χώρος και δημόσια κτήρια στην Αθήνα.


Το πρόγραμμα ContempO, ασχολήθηκε με τις αρχιτεκτονικές παρεμβάσεις στο δημόσιο χώρο και σε δημόσια κτήρια των τριών πόλεων της Αθήνας , της Σεβίλλης, της Γένοβας που είτε έχουν πραγματοποιηθεί τα τελευταία χρόνια ή βρίσκονται σε εξέλιξη. Πρόκειται για δυναμικές παρεμβάσεις ιδιαιτέρου αρχιτεκτονικού ενδιαφέροντος που λειτουργούν ως αστικοί συντελεστές και μετασχηματίζουν την πόλη και τον χώρο. Από κάθε πόλη επιλέχθηκαν 10 παρεμβάσεις και οι αρχιτέκτονες συναντήθηκαν και συζήτησαν γι αυτές, σε τρεις άλλες πόλεις: στην Βαρκελώνη, στο Βερολίνο και στη Βουδαπέστη, πόλεις που έχουν αποκτήσει ιδιαίτερο αστικό ενδιαφέρον με έμφαση στην αρχιτεκτονική και στο δημόσιο χώρο, εμπλέκοντας έτσι και το αστικό τοπίο αυτών των πόλεων καθώς και παρεμβάσεις που έχουν γίνει σε αυτές.
Το τελικό εργαστήριο –ημερίδα-έκθεση θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα στις 5 Φεβρουαρίου όπου οι ομιλητές της Αθήνας θα μιλήσουν με θέμα τη σύγχρονη αρχιτεκτονική και το αστικό τοπίο με αφορμή τα 10 αυτά κτίρια και χώρους, που έχουν επιλεχθεί. Με την υλοποίηση των έργων -διαγωνισμούς της Eνοποίησης Aρχαιολογικών Xώρων για τις 4 πλατείες της Αθήνας αλλά και με την κατασκευή σύγχρονων δημόσιων κτιρίων φαίνεται ότι η Αθήνα κάνει μία στροφή προς το δημόσιο. Παρ όλα αυτά ο δημόσιος χώρος συνεχώς καταστρατηγείται από ιδιώτες, μεγάλα εμπορικά κέντρα κατασκευάζονται και το δημόσιο φαίνεται να απειλείται.
Η ημερίδα έχει σκοπό να προκαλέσει έναν ανοιχτό διάλογο για το ζήτημα του δημόσιου χώρου και των δημόσιων κτιρίων καθώς και γύρω από έννοιες που αποτελούν την σύγχρονη θεωρητική συζήτηση όπως δημόσια σφαίρα, δημοκρατία του χώρου, πλήθος. Η ημερίδα θα εμπλέξει εκτός από τους εμπλεκόμενους λόγω των έργων τους αρχιτέκτονες, τους φορείς , τις Μ.Κ.Ο. εξερευνώντας την σχέση της αρχιτεκτονικής με την πολιτική, την αλληλεπίδραση και τους ανταγωνισμούς που δημιουργούνται στις πόλεις διερευνώντας έννοιες όπως δημόσιος χώρος, δημόσια σφαίρα, επείγοντα ζητήματα, ιδιαιτερότητες του ιστορικού κέντρου της Αθήνας. Το θέμα γίνεται ιδιαίτερα επίκαιρο και εξαιτίας των τελευταίων γεγονότων στην Αθήνα καθώς φαίνεται περισσότερο αναγκαίο από ποτέ να διαφυλάξουμε και να επεκτείνουμε τη σημασία του δημόσιου χώρου στις πόλεις μας.
Η έκθεση και η ημερίδα ελπίζουμε να προκαλέσει την αλληλεπίδραση ανάμεσα στους εμπλεκόμενους, να βοηθήσει ως προς την μεθοδολογία των παρεμβάσεων στο αστικό τοπίο, καθώς και ως προς την κατανόηση του μετασχηματισμού του αστικού τοπίου και για τις τρεις πόλεις ώστε να αναπτυχθεί ένα δίκτυο συνεργασίας και ανταλλαγής και το υλικό αυτό να επιδράσει στον μετασχηματισμό της πόλης της Αθήνας.


Τα δημόσια κτίρια και οι δημόσιοι χώροι που έχουν επιλεχθεί στην Αθήνα είναι: Το Μουσείο της Ακρόπολης, Η Εθνική Τράπεζα στην οδό Αιόλου, η πλατεία στο Μοναστηράκι, η πλατεία Κουμουνδούρου, η πεζοδρόμηση της Αποστόλου Παύλου, το θέατρο Θησείο, το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, Το Μουσείο Μπενάκη, το αρχείο θεάτρου στον πρώην κινηματογράφο Λαϊς, το μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (Φιξ) .

Αυτό είναι το νέο εκθεσιακό κέντρο του Μιλάνο, έργο του Ιταλού αρχιτέκτονα Massimiliano Fuksas. Από το διαγωνισμό στον οποίο συμμετείχαν μεταξύ άλλων οι Zaha Hadid, Arata Isozaki και ο Pier Paolo Maggiora προέκυψε ένα συγκρότημα που περιλαμβάνει εκθεσιακούς χώρους συνολικού εμβαδού 530000m ² . Στόχος του Fuksas ήταν ο σχεδιασμός ενός χώρου υψηλής ποιότητας, με φιλικό προς το χρήστη περιβάλλον υπηρεσιών που επιτρέπει εύκολη πρόσβαση σε περισσότερες από μία εκθέσεις την ίδια στιγμή.

Το αρχικό αίτημα ζητούσε δέκα ενιαίου επιπέδου κιόσκια, συμμετρικά τοποθετημένα γύρω από ένα κεντρικό υπόγειο άξονα. Πίσω από το αίτημα αυτό υπήρξε μια τριπλή πρόκληση: η καλύτερη δυνατή χρήση του προϋπολογισμού ώστε η έκθεση να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της διευρυνόμενης αγοράς, η αναμόρφωση ενός υποβαθμισμένου χώρου κατοίκων στη γύρω περιοχή και η ολοκλήρωση του έργου σε μόλις 30 μήνες.


Για το Fuksas, το ακανθώδες ζήτημα ήταν πώς να ανοίξει ο υπάρχων χώρος για όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. «Ήθελα να πειραματιστώ με τον τρόπο που ζούμε στις πόλεις, να ξεκινήσουμε από την αρχή με μια διαφορετική δομή,» έχει πει ο ίδιος.


Εκτός από το περιβόητο στέγαστρο, το συγκρότημα διαθέτει ξενοδοχεία, καταστήματα, καφετέριες, μπαρ και εστιατόρια, καθώς και εγκαταστάσεις ψυχαγωγίας, τα οποία καταλαμβάνουν συνολική έκταση 60000m ². Όλα τα παραπάνω μαζί με ένα χώρο στάθμευσης 10,000 θέσεων, περιτριγυρισμένο από τους χώρους πρασίνου με 2500 δέντρα, που σχεδιάστηκαν από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Mario Bellini.

Ας αυτοσαρκαστούμε λίγο μερικοί μερικοί. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων δηλώνω: "Δεν κάνω κανενός τύπου σεξιστικό σχόλιο για τις συναδέλφισσες".