AvaniFish

I wanna drink
some of your steps
when you are leaving

I am the free agent of distraction
but I could wash
the dirty clouds of the city for you

if I could

We already passed through the strawberry season,
we are running out of red,
trying to find out the interface
between Fall and sea shells

into those darken lights of our heads,
the transparent shine of our souls

each night we join a new carnival
pure in motion
lusty for a new fairytale

Το κομματι απο εκείνο το λουλούδι που σου άφησα
σήμαινε οτι φεύγω..

Δέν το κατάλαβες
δεν με κατάλαβε.

Το κομμάτι απο το όνειρο που φεύγω
δέν το κατάλαβα,

δέν θα το καταλάβω

Κι ύστερα έρχεται το τσίρκο που βλέπαμε μαζί,
μου κάνει ακροβατικά στο μπαλκόνι
και μου λέει πως είμαι ικανή για όλα..

κι εγώ σκέφτομαι πως δέν υπάρχει τίποτα

σαν εσένα

Κι όμως κι εσύ είσαι λίγος..

τι να φταίει?
ο τρόπος που μεγάλωσα?
το πόσο αχόρταγη είμαι?

Τί να φταίει?

Και πάλι σκέφτομαι πως είμαι μικρή,
έτοιμη να με καταπιείτε

Ηλιος φωτεινός
με καίει
που και που
με κάνει να νιώθω σάν λουλούδι
που το ποτίσανε τ απόγευμα πάνω στη δίψα..

Κάτι είναι κι αυτό Θεέ μου..

Κι έπειτα σκέφτομαι το νερό,
το νερό
να το πιώ,
να μήν το πιώ,
να μήν το πιώ

να μήν μ αφήσετε να το πιώ..

Δυό μέρη

Δυό φτερά

Ενα είμαστε

Τρεις ψεύτικες ζωες βουτηγμένες σάν κουλουράκι στο γάλα

Πατέρα
μαζεψε με απο τον ουρανό που τρέχω
έχω πάρει φόρα Πατέρα και φοβάμαι.

όσο πιο ψηλά
τόσο πιο πολύ φοβάμαι.

Κοιτα!

Μπορω!
Μπορω!

δεν το περίμενες έτσι?

γι αυτό κι εγώ θα φτύσω απο μέσα μου το κάρβουνο
το μαύρο που με ται’ιζουν χρώμα
και θ ανάψω μια θάλασσα να κολυμπάμε
να διώχνουμε απο πάνω μας το χώμα..

και ν απλωνόμαστε..

σαν μυρωδάτα γιασεμιά.

Μάσκες παντού,
φτιαγμένε κόσμε
σαν την Επίδαυρο μου μοιάζεις.

Συννεφιασμένο το ταβάνι
βρέχει φεγγαρόσκονη.

Παλιό φώς
που κρυμμένο
σε μια σακούλα
για σκουπίδια
βγαίνει στην χωματερή.

Κι ένα πλάσμα απο την «άγνωστη Κάνταθ» του Λαβκραφτ
που ήταν κάπου εδώ.