Από ένα blog σαν και αυτό δεν θα μπορούσε να λείπει αυτή την περίοδο και ένα αφιέρωμα στο Πολυτεχνείο, 35 χρόνια μετά την ιστορική εξέγερση.

Λοιπόν ακολουθούν τα παρακάτω links που είναι περισσότερο από μένα αρμόδια να παραθέσουν τα γεγονότα:

http://www.sansimera.gr/archive/articles/show.php?id=190&feature=Eksegersi_Polytexneiou

http://tovima.dolnet.gr/front_page.php?fyllo=14011&section=I

http://www.fotoartmagazine.gr/history/istorika_afieromata/polytexneio/index.htm

http://www.hri.org/MPA/gr/other/17_11/

Επίσης ακολουθούν και κάποια videakia από το youtube. Σίγουρα μπορείτε να βρείτε και άλλα.

Εγώ να κάνω ένα τελευταίο σχόλιο. Επειδή πρέπει να λέμε και τα πράγματα με το όνομα τους. Το τι έγινε τότε όλοι λίγο πολύ το ξέρουμε...Το τι γίνεται σήμερα πάλι λίγο πολύ το ξέρουμε. Και τότε η εξέγερση από λίγους έγινε οπότε δεν χρειάζεται να αρχίζω να αναθεματίζω εναντίων των ακροδεξιών, ορισμένων δεξιών, της ξανθιάς δαπίτισας που πανηγυρίζει πάνω στο έδρανο επειδή κέρδισε την Γενική Συνέλευση, ούτε από τους δήθεν επαναστάτες με τα ευφάνταστα status στο facebook. Το αν είσαι σκεπτόμενο άτομο και το αν επιζητείς αλλαγή το δείχνεις κυρίως με τον τρόπο ζωής σου και δράσης σου και όχι με την ταμπέλα του τάδε «αριστερού» σχηματισμού που θέλησες από μόνος σου να φέρεις. Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι ότι τότε υπήρχαν περισσότεροι επαναστάτες και τώρα λιγότεροι. Το ζήτημα είναι ότι σήμερα υπάρχουν λιγότεροι σκεπτόμενοι νέοι. Και αυτό γιατί το όλο σύστημα εκεί αποσκοπεί. Στο να μην σκέφτεσαι...

Λυπάμαι πραγματικά για την κατάντια τις σημερινής Νεολαίος. Λυπάμαι που από τα 250 άτομα στο τμήμα μου ζήτημα τα 50 να ασχοληθούν έστω και με κάτι που έχει σχέση με το Πολυτεχνείο(π.χ συμμετοχή στην πορεία, στις εκδηλώσεις). Λυπάμαι που τα μπουζούκια είναι προτεραιότητα κάποιων....Λυπάμαι που κάποιοι το παίζουν επαναστάτες...Λυπάμαι που είμαστε τόσο κώλοΈλληνες...Αλλά είμαι περήφανος που έστω κάποιοι φίλοι μου και άτομα τα οποία επέλεξα και με επέλεξαν να συναναστρέφομαι έχουν κάτι να πουν πάνω στο θέμα του Πολυτεχνείου...

Τέλος πάντων εγώ δεν θα κλίσω με τις κλασσικές ατάκες που λέμε αυτή την περίοδο για να θυμηθούμε το Πολυτεχνείο. Απλά θέλω να πω σε όσους διαβάζουν αυτό το blog να είναι πάντα ρεαλιστές και να ζητάνε πάντα το αδύνατο...Όπως έκαναν τότε...

Καλησπέρα! Το προηγούμενο post έσπασε κάθε ρεκόρ αναγνωσιμότητας και σχολίων...Να ήταν άραγε το περιεχόμενο η οι συγκυρίες τις στιγμής...Ίσως και τα 2. Τέλος πάντων έχω πολλά να γράψω αλλά δεν έχω χρόνο...Έχω και πολιτικά κείμενα τα οποία τα ετοιμάζω καιρό...Ίδωμεν...Λοιπόν σήμερα δεν θα γράψω κάτι καινούργιο απλά θα υπενθυμίσω 2 παλιότερα μου κείμενα...

http://akoinonia.blogspot.com/2008/02/blog-post_14.html

http://akoinonia.blogspot.com/2008/06/blog-post.html

Δεν λέω ότι τα κείμενα μου διεκδικούν δάφνες ποιότητας και ότι τα συμπεράσματα τους παραμένουν πάντα επίκαιρα απλά μερικές σκέφτομαι το ίδιο όπως παλιά...Όπως συμβαίνει τώρα...

Όσο αναφορά το πρώτο κείμενο έχουμε πει: Οι γυναίκες δεν ξέρουν τι θέλουν...Δεν έχω κάτι άλλο να πω...
Όσο αναφορά το 2ο κείμενο, επίσης δεν έχω να πω κάτι εκτός από το να το διαβάσετε...(Για όσους δεν ξέρουν πατάμε πάνω στο link...)

Αυτά από έναν blogger o οποίος είναι breathless and sleepless τώρα τελευταία...

Bonus videakia...


But you were always pretty reckless with your love...

Have you ever loved someone?
Hard to find
Have you ever loved someone?
Could you ever love someone?

Ohnoooo ...........

Υ.Γ Το νόημα του post είναι να ξαναδιαβαστούν τα 2 παραπάνω κείμενα. Κάντε το!
Thanks a lot!!!!

Μια νέα ιστορία αρχίζει...Είναι μια ιστορία αγάπης και έρωτα μια ιστορία αφιερωμένη σε εκείνη. Στην παντοτινή ηρωίδα ...

Στον κόσμο του σήμερα τίποτα δεν σταματάει. Τα πάντα κινούνται με απίστευτη ταχύτητα, μεγαλύτερη από ότι κάθε φαντασία μπορεί να φανταστεί. Και ο πλούτος, ο πλούτος είναι αυτός που καθορίζει τις ζωές των ανθρώπων...Ο Γιώργος έχει στην δούλεψη του αμέτρητα πλάσματα αυτού του κόσμου. Που γοργά γοργά παράγουν τον πλούτο του. Ο Γιώργος έχει και μια κόρη...Την Έλενα

Η Αφροδίτη θα ζήλευε την ομορφιά της μα ο Θεός είχε διαφορετική άποψη όταν την έπλαθε. Λαμπερή, όμορφη, δυναμική αυτή η γαλανομάτα ξανθομαλλούσα είχε κάτι παραπάνω από ομορφιά. Αυτό το κάτι δεν περιγράφεται με λόγια, δεν νοείτε να εξηγηθεί...Ούτε ο καλύτερος ποιητής δεν θα μπορούσε να το περιγράψει...

Ο Ιάσων ήταν ένας απλός ανθρωπάκος αυτού του κόσμου, ένας κοινός θνητός, ένας νέος με πολλά όνειρα, με παρωχημένες ιδέες, αγνά αισθήματα. Του άρεσε η ποίηση. Σαν όνειρο είχε να καταφέρει και αυτός να γράψει κάποτε ένα ποίημα έστω ένα δίστιχο. Κάτι δυνατό, κάτι τόσο ισχυρό που θα έκανε τον πιο σκληρό άνθρωπο πάνω σε αυτό τον κόσμο να λυγίσει και να κάνει το μαντήλι υγρό από τα σκουπισμένα δάκρυα

Μια μέρα ο Ιάσων είδε στο όνειρο του μια όμορφη κοπέλα. Ένα μελαχρινό Άγγελο. Πέρασε από μπροστά του και κοιτάζοντας τον με τα καταπράσινα μάτια της του είπε: Ψάξε να βρεις τον πραγματικό πλούτο...Ήταν ένα παράξενο όνειρο. Η κοπέλα με τα πράσινα μάτια είχε ηλιοκαμένο δέρμα και φορούσε ελαφριά ρούχα παρόλο που χιόνιζε...Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά πίσω της διέκρινε τον κατακόκκινο ήλιο, έτσι όπως είναι σε ένα ηλιοβασίλεμα.

Ο Ιάσων έβλεπε κάθε μέρα αυτή την κοπέλα κάθε μέρα όλο και κάτι διαφορετικό του έλεγε. Εκείνος προσπαθούσε κάθε βράδυ κάτι να της πει, να τις μιλήσει αλλά πάντα αποτύγχανε. Στην όψη της κάθε λέξη γινόταν αστείο δίχως γέλιο, δράμα δίχως δάκρυα...Και ο Ιάσονας ζούσε ένα δράμα για γέλια...
Η Έλενα είχε τα πάντα στην ζωή της. Είχε ότι ήθελε. Χρήματα και ευτυχία. Είχε σχεδόν όλου του είδους τα πλούτη. Είχε υλικά αγαθά είχε αγάπη, έρωτα και τώρα και στο παρελθόν. Αλλά τις έλειπε κάτι όμως. Κάτι για να σταματήσει να ζει στην πραγματικότητα. Να περάσει στον κόσμου του Ονείρου...

Στην προσπάθεια του να βρει τον πραγματικό πλούτο ο Ιάσων πήγε σε μια από τις πολλές δουλειές του Γιώργου πατέρα της Έλενας Δούλευε σκληρά. Ανέβαινε γρήγορα. Κέρδιζε όλο και περισσότερα. Η μήπως όχι; Ο χρόνος για να γράφει λιγόστευε, οι ιδέες στέρευαν...Στα διαλείμματα όμως συνέχιζε να πλάθει φανταστικούς κόσμους και να εξιστορεί αγάπες και έρωτες.

Μια μέρα η Έλενα πήγε στην δουλειά του μπαμπά της για να πάρει την καθιερωμένη επιταγή. Στο διάδρομο προς το γραφείο του μπαμπά της είδε ένα πεταμένο χαρτάκι. Έσκυψε και το πήρε στα χέρια της. Ήταν ένα ποίημα. Ένα ποίημα του Ιάσονα. Το διάβαζε και το ξαναδιάβαζε. ¨Ήταν ότι πιο ωραίο είχε διαβάσει πότε. Της έφερνε αμέτρητες εικόνες , σκέψεις. Το ποίημα της μιλούσε βαθιά μέσα της. Ήταν τόσο ρομαντικό...Και να φανταστείς ότι αυτή δεν ήταν καν ρομαντική . Το ίδιο βράδυ είδε ένα παράξενο όνειρο. Ήταν λέει ένα τεράστιο, γέρικο δέντρου. Κάπου στην μέση του πουθενά. Και μια φωνή που ακουγόταν από κάπου μακριά. Μια φωνή που έλεγε: Τι είναι αυτό που πραγματικά ζητάς; Κάτω από την σκιά του γέρικου δέντρου στεκόταν ένας άντρας. Καθισμένος στο έδαφος με σκυμμένο το κεφάλι. Είχε απλωμένο το χέρι σαν κάτι να ζητούσε...Τότε ένα μαγικό πλασματάκι ξεπήδησε από τον ουρανό. Έμοιαζε με μικρό πουλί. Και ψιθύρισε στην Έλενα ότι ο άντρας μπροστά της ήταν ο ζητιάνος του έρωτα.

Τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά για τον Ιάσονα, Από την στιγμή που έχασε εκείνο το ποίημα στην δουλεία είχε σταματήσει να ονειρεύεται αυτήν την πανέμορφη κοπέλα. Είχε χάσει το ταλέντο του, δεν μπορούσε για μέρες, για βδομάδες να γράψει τίποτα. Έβλεπε τα πράγματα στην δουλεία να μην του πηγαίνουν καλά Έχανε τα πλούτη του...Αποφάσισε ότι για όλα φταίει που έχασε το ποίημα και έτσι αποφάσισε να το αναζητήσει...

Ούτε όμως για την Έλενα τα πράγματα πήγαιναν καλά. Κάθε βράδυ έβλεπε παράξενα όνειρα. Χώρισε με το αγόρι της, η μητέρα της αρρώστησε. Ο πατέρας της κατέρρεε οικονομικά. Ήταν πλέον σίγουρη. Για όλο έφταιγε αυτό το ποίημα. Αυτός ο καταραμένος ποιητής...

Ο Ιάσων ήταν απελπισμένος γιατί δεν μπορούσε να βρει το ποίημα του. Δεν μπορούσε καν να το θυμηθεί...

Η Έλενα είχε μιλήσει με εκατοντάδες υπαλλήλους του πατέρα της. Κανείς δεν ήξερε για το ποίημα. Δεν μπορούσε άλλο. Κάθε βράδυ έκλαιγε. Δεν άντεχε άλλο.
Ένα βράδυ που έβρεχε, η Έλενα είδε ένα όνειρο. Πάλι το ζητιάνο, πάλι το δέντρο, το παράξενο πλάσμα αλλά αυτή την φορά η φωνή που ακούστηκε της είπε ξεκάθαρα. Αύριο βράδυ στις 12 πήγαινε στη οδό Ονειρουπόλεως 26...

Ο Ιάσων εκείνο το βράδυ είδε πάλι μετά από πολύ καιρό ένα όνειρο. Αλλά ήταν τόσο παράξενο. Η κοπέλα ήταν κάπως διαφορετική...Βέβαια δεν μπορούσε να την διακρίνει καλά γιατί κρυβόταν πίσω από ένα μεγάλο δέντρο. Αλλά τα μάτια της σαν να είχαν άλλο χρώμα, σαν να ήταν γαλάζια, και το δέρμα της δεν ήταν πια ηλιοκαμένο ήταν πιο λευκό, ίσως λίγο πιο ψυχρό. Πήγαινε στη οδό Ονειρουπόλεως 26 αύριο στις 12 του είπε....

Έτσι και έγινε. Την επόμενη μέρα η Έλενα ετοιμάστηκε για να πάει. Πήρε μαζί της το ποίημα χωρίς να ξέρει το γιατί και πήγε στο προκαθορισμένο μέρος....Το ρολόι έγραφε 12 παρά 1 λεπτό. Είδε ένα γέρικο δέντρο στο μέσο της μικρής αυτής οδού. Ένα δέντρο σαν αυτό του ονείρου...Πάνω του χαραγμένα ονόματα και πιο δίπλα σε ένα τοίχο γραμμένη η ιστορία του δέντρου. Λέγετε ότι κάτω από το δέντρο ήταν θαμμένοι δύο νέοι, δύο νέοι που ερωτεύθηκαν παράφορα που όμως η κοινωνία μας τους στέρησε το δικαίωμα στο όνειρο...

Ο Ιάσων έφτασε στις 12 και 1. Πλησίασε τρομαγμένος σιγά σιγά. Είδε ένα τεράστιο δέντρο. Και ξαφνικά από πίσω του ξεπρόβαλε μια πανέμορφη κοπέλα. Μια κόρη ξανθή με μεγάλα καταγάλανα μάτια και λαμπερό πρόσωπο. Η Έλενα πλησίασε τον φοβισμένο νέο. Ήταν ένα φυσιολογικό παλικάρι εκεί κάπου στα 25 σαν και αυτή. Άρχισε να του μιλάει αλλά εκείνος δεν απαντούσε. Δεν ήξερε τι να πει, είχε μείνει έκθαμβος, θαρρείς και ο χρόνος είχε σταματήσει. Θαρρείς και το έδαφος χανόταν από τα πόδια του.
-Λοιπόν θα μιλήσεις καθόλου; Τι είσαι;
-Ποιητής
-Ποιητής;
-Ναι
-Και γιατί ένας ποιητής δεν έχει λόγια;
-Ακόμα και ο καλύτερος ποιητής στο κόσμο δεν θα είχε λέξεις για να περιγράψει αυτό που εγώ βλέπω μπροστά μου αυτή την στιγμή.
-Δεν πιστεύω ότι είσαι ποιητής...

Τότε ο Ιάσων άρχισε να απαγγέλνει ένα ποίημα. Η Έλενα τον κοίταγε στα μάτια. Η φωνή του την διαπερνούσε. Το βλέμμα του την σκλάβωνε, το ύφος του ήταν τόσο ερωτεύσιμο...Ξάφνου σήκωσε το κομμάτι χαρτί. Το κοίταξε...Ναι ήταν το ίδιο, το ποίημα που άκουγε ήταν το ίδιο με αυτό που της απάγγελνε ο παράξενος νέος...Είχε βρει τον ποιητή! Τον πλησίασε...Το ίδιο έκανε και αυτός. Τα σώματα τους έτρεμαν, οι ανάσες του ήταν κομμένες, τα μάτια τους λαμπίριζαν. Πλησίασε και την φίλησε. Εκείνη ανταπέδωσε. Το μεγάλο γέρικο δέντρο έγειρε το κλαδιά του. Σαν να ήθελε να τους προστατεύσει, να τους κρύψει στα σπλάχνα του...

Το ίδιο συνέβαινε κάθε βράδυ. Κάθε βράδυ στις 12 βρίσκονταν στην οδό Ονειροπόλεως 26. Εκείνος απάγγελνε και εκείνη κοιτούσε. Αυτή τον κράταγε εκείνος απλά την θαύμαζε. Λόγια δεν υπήρχαν, μόνο η ανεμική κίνηση του δέντρου. Ησυχία...
Ένα βράδυ και ενώ ο Ιάσων απλά κοιτούσε την Έλενα, την ηρωίδα του, αυτή γύρισε την πλάτη της και έφυγε τρέχοντας. Και δεν ξανάρθε... Ο Ιάσων πήγαινε εκεί κάθε βράδυ. Μάταια...

Η ζωή του Ιάσονα όμως ξαναμπήκε στον ίσιο δρόμο. Είχε πλέον χαρές, κέρδη στην ζωή και στην δουλεία του. Είχε ξαναβρεί και το ταλέντο του στο γράψιμο...
Το ίδιο συνέβαινε και με την Έλενα, είχε πλέον την παλιά της ζωή. Σε λίγες μέρες θα παντρευόταν ένα πλούσιο και όμορφο νέο.

Ήταν Πέμπτη βράδυ, έξω έβρεχε καταρρακτωδώς και φυσούσε με μανία. Ο Ιάσων αποφάσισε να μην πάει για πρώτη φορά μετά από καιρό στην Οδό Ονειρουπόλεως 26. Το ίδιο βράδυ η Έλενα σκέφτηκε μετά από καιρό να πάει στην οδό Ονειρουπόλεως 26. Βγήκε έξω. Έφτασε μετά από λίγο. Όλα ήταν όπως τα είχε αφήσει. Το δέντρο, οι επιγραφές, οι τοίχοι, όλα ίδια, μόνο ο ποιητής έλειπε. Τον περίμενε όλο το βράδυ. Τα ρούχα της είχαν γίνει μούσκεμα, το δέρμα της υγρό τα μαλλιά της ανακατωμένα. Κρύωνε...Σε λίγο θα ξημέρωνε. Αποφάσισε να φύγει. Σηκώθηκε...Ξάφνου βλέπει απέναντι της καθισμένο ένα νέο άντρα με σκυμμένο το κεφάλι και απλωμένο χέρι. Το γέρικο δέντρο για άλλη μια φορά έβαλε τα κλαδιά του μπροστά, η νύχτα μεγάλωσε...Του έπιασε το χέρι. Ήξερε ότι ήταν ο ζητιάνος που είχε δει στο όνειρο της. Εκείνος σηκώθηκε όρθιος. Σήκωσε τι κεφάλι του και την κοίταξε μέσα στα καταγάλανα μάτια της. Ήταν ο Ιάσων, Εκείνη τον αγκάλιασε και τον φίλησε. Έκαναν έρωτα...Το δέντρο είχε φροντίσει για όλα...
Ξημέρωνε έπρεπε να φύγουν...Τότε εκείνη του είπε ότι δεν γίνεται...Ότι παντρεύεται κάποιον άλλο, ότι τέτοιοι έρωτες υπάρχουν μόνο στα παραμύθια. Εκείνος την παρακάλεσε, έκλαψε αλλά μέσα του ήξερε...Πλησίασε τα χείλη της για τελευταία φορά...Την φίλησε...Σηκώθηκε και χάθηκε στο σκοτάδι. Ένας ποιητής ξέρει ότι οι μεγαλύτεροι έρωτες είναι απραγματοποίητοι. Ξέρει ότι ένας έρωτας για να είναι τέλειος δεν πρέπει να είναι αληθινός.

Στις 7 το πρωί το ξυπνητήρι χτύπησε. Ο Ιάσων σηκώθηκε γρήγορα. Είχε δει ένα παράξενο όνειρο. Θαρρείς και ονειρευόταν μέρες. Κάτι, ότι δούλευε σε έναν Γιώργο, για ένα δέντρο, για μια κοπέλα με γαλάζια μάτια, για μια οδό Ονειρουπόλεως...

Πήρε την πένα του και άρχισε να γράφει. Μια νέα ιστορία άρχιζε. Μια ιστορία αγάπης και έρωτα. Μια όμορφη κοπέλα. Με ωραία μάτια.... Μια ισπανίδα χορεύτρια λοιπόν, η Ελένα με απίστευτα καταγάλανα μάτια. Η ηρωίδα του...Η παντοτινή του ηρωίδα...

-Μαρίαααααα.......Μαρία...ΜΑΡΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ.....

-Μάλιστα κύριε...

-Που είσαι που φωνάζω;

-Συγγνώμη μίλαγα στο τηλέφωνο.

-Καλά οκ. Λοιπόν πάρε αυτή τη λίστα με ονόματα και βρες μου τα τηλεφωνά τους...Σου έχω γράψει και στοιχεία για να βρεις τα πραγματικά πρόσωπα αυτή την φορά...

-Ξέρετε....

-Οκ ξέρω ρε Μαρία για τις προάλλες, μην μου τα ξαναλές, έλεος!

-Όχι....Απλά σήμερα πρέπει να φύγω νωρίτερα...

Είπε η Μαρία πριν δει την οργή του αφεντικού να ξεχειλίζει...Αλλά ήταν συνηθισμένη...

-Τιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι;Με δουλεύεις; είπε δίνοντας μια γροθιά στο τραπέζι...

-Για αυτό σε πληρώνω ξέρεις...Δεν θα ανεχτώ άλλο αυτή την συμπεριφορά. Τέλος! Ως εδώ, σήμερα θα κάτσεις μέχρι αργά!

-Ξέρετε....

-Σιωπή! Μίλησα....

-Σήμερα έχει γενέθλια ο Γιαννάκης...του είπε η Μαρία. Αμέσως ο θυμός έφυγε από μέσα του. Έσκασε ένα χαμόγελο, πήρε την Μαρία στην αγκαλιά του και της ζήτησε συγνώμη...

-Με ξέρεις. Αυτός είμαι. Ξανά συγνώμη. Λοιπόν άντε τι κάθεσαι θα περιμένει το παιδί...Γρήγορα, πες του Θανάση του σοφέρ να σε πάει. Όσο για το Γιαννάκη πες του ότι θα περάσω το βράδυ να του φέρω το δώρο του...

-Ξέρετε δεν είναι ανάγκη, θα πάω με λεωφ....

-Όχι! Λοιπόν άντε τώρα γιατί έχεις αργήσει....

Η Μαρία του έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο και έφυγε γρήγορα...Τον ήξερε καλά. Σχεδόν 10 χρόνια συνεργάτες...Καλό παιδί...Και τις έκανε πάντα τα χατίρια, αφού της έβγαζε το λάδι πρώτα...Γελούσε μέσα της...Του άξιζε να είναι εκεί...ήταν τόσο καλός...

-Πέγκυ! Φώναξε δυνατά

-Μάλιστα κ.Γιάννη

-Φώναξε μου τον κ.Βασίλη

-Ποιον από όλους κύριε;

-Τον Βασίλη που ήταν το πρωί εδώ

-Α κατάλαβα!

-Μισό γιατί δεν είμαι σίγουρος ότι κατάλαβες...Για ποιον λέω;

-Αυτόν που είναι κουμπάρος σας...

-όχι ο Βασίλης αυτός! Έλεος! Δεν σου λέω για τον κ.Βασίλη όπως κανονικά θα έπρεπε να τον λες...Σου λέω για τον κ. Βασίλη που εσύ τον αποκαλείς με το εξευτελιστικό Billy…

-Α ο Billy…

-Έλεος! Όχι και μπροστά μου! Είπαμε κ.Βασίλη και αυτόν! Ολόκληρος προσωπικός μου σύμβουλος, το δεξί μου χέρι. Άσε που δεν ξέρω αν ξέρεις ότι είναι υπεύθυνος πολικών θέσεων...

-Τσου...

-Πως να το ξέρεις! Έλεος! Τζάμπα σας πληρώνω εδώ μέσα! Γρήγορα βρες τον!

Η Πέγκυ έτρεξε γρήγορα να βρει τον Billy. Προσωπικός φίλος του βουλευτή και σύμβουλος του. Πρώτα όμως φίλος...

Μετά από λίγο...

-Που ήσουν ρε;

-Λοιπόν αν ήρθα εδώ για να μου πεις πάλι για το δημοσίευμα πραγματικά αντίο ζωή...Είπαμε δεν ασχολούμαστε! Δεν θα κάτσουμε να ασχοληθούμε με τον κάθε δημοσιογραφίσκο! Άντε που θες και επιστολή απάντησης!

-Όχι ρε...

-Ναι όχι! Τι με θες τότε;

-Που ήσουν...

-Στο γραφείο...

-Α ναι;

-Ναι

-Γιατί εγώ πιστεύω ότι ήσουν με Τζιορτζίνα;

-Ωραία με αυτή ήμουν στο γραφείο και κάναμε δουλεία...

-Τι δουλεία; Τις άλλαζες την λάμπα στο γραφείο;

-Όχι ακριβώς...Αλλά...

-Μην μου λες εμένα ηλιθιότητες...Ξέρεις πολύ καλά γιατί τις προσλάβαμε και τις δύο εδώ μέσα...Είπαμε για να υποδέχονται τους ψηφοφόρους...όπως επίσης είπαμε ότι θα πάρει μία ο καθένας! Διάλεξε επιτέλους! Τζιορτζίνα η Πέγκυ;

-Καταρχάς ναι το είχαμε πει αλλά εγώ φταίω που εσύ είσαι ανίκανος. Που έχεις μείνει στην Αναστασία...

-Ε!

-Οκ σόρρυ! Εγώ φταίω που έχεις φάει κόλλημα με την Μαρία! Μια χωρισμένη γυναίκα με παιδί! Που ακούστηκε βουλευτής να γουστάρει την γραμματέα του! Και με παιδί! Αντίο ζωή απλά...

-Οκ τι θες να κάνουμε τώρα; Μην με νευριάζεις...

-Όχι θα σε νευριάσω! Είπε με δυνατή φωνή ο Βασίλης και συνέχισε να του κάνει λεκτική επίθεση. Του έλεγε για την Μαρία. Για το πόσο ηλίθιος ήταν που δεν προχώρησε με την Αλεξία Βαρδινογιάννη, μια πολύ καλή, έξυπνη, πλούσια, και ισχυρή κοπέλα που θα τα του έδινε άλλη ώθηση...

-Ε για την Αλεξία τα έχουμε πει...

-Τι ΄χουμε πει ρε ρε ρε ρε καρμίρη. Που όταν ο θεός μοίραζε μυαλά κράταγες ομπρέλα. Γκέκα. Που 2 φορές γκέκες είναι αυτοί που σε ψηφίζουν...

-Και εσύ το κάνεις...

-Λάθος! Τι να κάνω με σένα που έμπλεξα...Συνέχισε ο Βασίλης στον καθημερινό του τσακωμό με τον Γιάννη. Η Μαρία τους είχε συνηθίσει τόσα χρόνια εκεί μέσα...Και ο Βασίλης συνέχισε να του τα χώνει για κανά 10λεπτο...

-Βλάκα! Ηλίθιε! Τρισάθλιε! Βλάχο! Που ούτε στο χωριό σου δεν σε ψηφίζουν...

-Εεε, Αθηνά κατεβαίνω...

-Ναι, και σιγά μην σε ψήφιζαν! Ρε τι έχουμε πάθει!

-Καλά καλά! Του είπε ο Γιάννης που είχε χαλάσει όλη του την ενέργεια φωνάζοντας στην Μαρία!

-Λοιπόν πάρε αυτή την λίστα με ονόματα και βρες τηλέφωνα!

-Εγώ; Δώστα στην Μαρία!

-Λείπει, έχει γενέθλια ο Γιαννάκης....

- Ε βέβαια έχουμε και τον Γιαννάκη...Αν φρόντιζες τα παιδιά σου όπως τον Γιαννάκη...Κοιτάχτηκαν στα μάτια για μερικά δευτερόλεπτα. Ο Βασίλης ήξερε ότι είχε πει βλακεία. Αυτός ο ηλίθιος παρορμητικός μου σκέφτηκε μέσα του...

-Σόρρυ δεν το εννοούσα

Ο Γιάννης του είχε γυρίσει πλάτη. Τον λυπούσε αυτή η κουβέντα. Η Αναστασία, η πρώην γυναίκα του ζούσε σε μια επαρχιακή πόλη με τα 3 παιδιά τους...Χώρισαν για να έχουν τα παιδιά μια φυσιολογική ζωή. Χώρισαν γιατί ο ένας από τους 2 δεν ήταν και πολύ ερωτευμένος...Χώρισαν και τώρα ο Δημητράκης, Ο Γιωργάκης και η Νανσυ μεγαλώνουν σαν όλα τα άλλα παιδία. Χωρίς τα προνόμια ενός βουλευτή. Με τις αδικίες που βιώνουν όλα τα παιδιά...Γιατί έτσι υπάρχουν καθηγητές που τα αδικούν...Ο Γιάννης πάει και τους βλέπει σχεδόν κάθε Κυριακή...

-Καλά οκ. Λοιπόν πάρε αυτή τι λίστα και βρες γρήγορα τα τηλέφωνα....

-Έρχομαι αμέσως

...Βέβαια ο Βασίλης πήγε με στο γραφείο του άλλου Βασίλη(υπεύθυνου οργάνωσης) για να μιλήσουν και έδωσε την λίστα στο Κωστάκη...

Στο μεταξύ μπαίνει στο γραφείο ο Κάρα...

-Έλα ρε Κάρα που ήσουν...

-Ε εδώ μωρέ....

-Τα φυλλάδια τα μοίρασες;

-Ξέρεις γιατί σε πληρώνω;

-Γιατί δεν μπορείς χωρίς εμένα αλλιώς; Γιατί με αγαπάς; Γιατί είμαι ωραίο παιδί και μαζεύω γυναικείες ψήφους;

-Όχι σε πείρα γιατί μόνο για αυτό είσαι ικανός για φυλλάδια...

-Άντε ρε εγώ είμαι πανεπιστήμονος...

-Ωχ σόρρυ έχεις δίκιο! Συγγνώμη. Ξέχασα ότι πήρες πτυχίο στα 35 με τα χίλια ζόρια...

-Ρε είμαι πανεπιστήμονος σου λέω...

-Ούτε καν επιστήμονας δεν είσαι όχι πανεπιστήμονος...

-Είσαι και παλιόγαυρος...

-Ε ε ε ε ε ε ε;

-Τι ε ρε;

-Ποιος σηκώνει κούπες πες μου; Ποιος είναι αυτός που πανηγυρίζει;

-Εγώ ρε! Ο πολυμετοχικός

-Άσε ρε...

-Καλά πήγαινε να μοιράσεις τώρα τα φυλλάδια και το βράδυ θα πάμε για μπύρες...

-Οκ...Αλλά να ρωτήσω την μαμά μου πρώτα! Να μου το θυμίσεις....

-Χα χα...Καλά πήγαινε τώρα....

Απίστευτος ο Κάρα όλη την ώρα αστεία! Ήταν καλός στο να προσελκύει ψηφοφόρους....

............

Μετά από καμιά ώρα...

-Έλα στην έφερα του φώναξε ο Βασίλης ανοίγοντας την βαριά πόρτα του γραφείου του..

-Μπα τόσο γρήγορα;

-Ε ναι είδες!

-Πες μου μόνο ότι δεν τα βρήκε ο Κωστάκης, Αυτό μόνο!

-Όχι ρε...

-Έλεος ρε Βασίλη! Πάλι τον Κωστάκη έχωσες;

-Άσε μας ρε...

-Ρε τι σου έχω πει; Σου έχω πει η δεν σου έχω πει να μην απασχολείς τον Κωστάκη με ηλιθία πράγματα; Το παιδί έχει σπουδάσει οικονομικά και πολιτικές επιστήμες στα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου...

-Σιγά...

-Τι σιγά ρε; Που έχει κάνει τόσες πολιτικοοικονομικές μελέτες για πάρτυ μου; Που σχεδόν όλες μου οι προτάσεις για κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά θέματα είναι του Κωστάκη...Σου έχω πει τον Κωστάκη και τα μάτια σου! Χάρη σε αυτόν δεν έγραψαν τα «Νέα» ότι είμαι ο πιο ανερχόμενος πολιτικός; Ο Κωστάκης να είναι καλά και όλα τα άλλα έρχονται...

-Α πρέπει να πας και στην εκπομπή του Γαρυφαλόπουλου το βράδυ...

-Σιγά μην πάω. Πάρ’ τον και πες του ότι αρρώστησα, το βράδυ θα πάμε για ποτό...

-Α ωραία....

-Θα πάμε στα παλιά μας στέκια...Κέντρο μεριά...Όπως παλιά...Πες το και στους άλλους...Και θα πιούμε μπύρες...Πράσινη, όχι τις άλλες τις ακριβές...

-Καλά πας καλά η σε πείραξε η ζέστη σήμερα από το πρωί; Πως θα πάμε εκεί, έχουμε να πατήσουμε χρόνια...

-Τέλος! Πήρα την απόφαση μου! Πες και στον Κωστάκη...Και ότι θέλει να το έχει...

-Μωρέ γυναίκα θέλει το μαμούχαλο που δεν έχει πάει πότε...

-Ε! Πρόσεχε πως μιλάς...

-Άσε μας μωρέ! Α το βρήκα...Θα πάρω τον Κωστάκη και θα πάμε σε ένα special μέρος...

-Όχι! Άσε θα δούμε τι θα κάνουμε με τον Κωστάκη! Θα το αναλάβω εγώ το θέμα...

-Εσύ δεν μπορείς να βρεις του εαυτού σου θα βρεις του Κωστάκη;

Τότε ο Γιάννης πιάνει ένα τασάκι και του το φέρνει στο κεφάλι...Ευτυχώς ήταν πλαστικό και δεν πόνεσε...Και κατόπιν ο Βασίλης έφυγε πήγε να συνεχίσει τις δουλειές του...Ο Γιάννης είχε την λίστα στα χέρια του...Ήταν μια λίστα με παλιούς γνωστούς, παλιούς φίλους και μακρινούς συγγενής...Ήταν μια λίστα που τα είχε όλα...Αγάπη, μίσος, έχθρα και φιλία...Σήμερα θα έπαιρνε τα τηλεφωνά του...Θυμήθηκε το παρελθόν του...Και όλα αυτά από ένα χαρτί που είχε βρει με κάτι σημειώσεις...Ένα χαρτί που είχε γράψει κάτι πριν το περάσει σε ένα blog που είχε παλιά...

Για να δούμε σκέφτηκε...Από που να αρχίσω....Και επέλεξε μία κοπέλα πρώτα, μία από την ΑΣΟΕΕ...

-Ναι...

-Καλησπέρα σας δεν νομίζω να ενοχλώ...

-Ποιος είναι;

-Ελίνα δεν νομίζω να ενοχλώ...Αν είναι πες μου να πάρω μετά...

-Αν μου λεγες και ποιος είσαι...

-Ελίνα μου έχεις την τιμή να μιλάς με ένα παλιό σου φίλο από την Ασοοεε

-Ναι....

-Λοιπόν εδώ στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής βρίσκετε ένας πρώην blogger….

-Γιάννη;

-Ναι αυτός είμαι!

-Βασικά μήπως να σε λέω κ.Βουλευτά τώρα; Η να σου μιλάω στο πληθυντικό;

-Όχι βρε Ελινάκι...Αφού με ξέρεις...

-Ναι...Πως ήταν αυτό;

-Καταρχάς, ξεκινάμε από τα σημαντικά! Με ψηφίζεις;

Φυσικά το είπε γελώντας στην παλιά του φίλη...

-Βασικά...Η αλήθεια είναι...

-Μπράβο βρε Ελινάκι! Ούτε οι παλιοί μου φίλοι ε; Και πως θα πάω εγώ μπροστά;

-Ξέρεις μένω στο....

-;Eλα βρε πλάκα κάνω...Για πες που είσαι που βρίσκεσαι τώρα; Καταρχάς παντρεύτηκες; Έκανες οικογένεια;

-Ναι...Εσύ;

-Εγώ παντρεύτηκα, χώρισα, έχω 3 παιδιά και τώρα είμαι δεσμευμένος με την πολιτική! Αλλά πες μου τα δικά σου! Την δικιά μου την ιστορία μπορείς να την διαβάσεις σε εφημερίδες και Ιντερνετ...

-Λοιπόν από που να ξεκινήσω;

-Αμέσως μετά το πανεπιστήμιο...

-Λοιπόν πήγα για μεταπτυχιακό στην Αγγλία...Εκεί γνώρισα τον Αλεσσάντρο έναν ιταλό που έκανε και αυτός μεταπτυχιακό...Ε ερωτευτήκαμε και ύστερα από 3-4 χρόνια παντρευτήκαμε....Μέναμε για χρόνια στην Ιταλία..Κάναμε και 2 παιδιά...

-Άντε βρε! Είχες γίνει Ιταλίδα δηλαδή;

-Ναι...Ε μετά από 10 χρόνια γάμου χωρίσαμε...Και επέστρεψα Ελλάδα με τα παιδιά...

-Ε τα έχει αυτά η ζωή...Τώρα;

-Ξαναπαντρεύτηκα μετά από μερικά χρόνια τον Χρήστο και τώρα ζούμε και οι 5 ευτυχισμένοι...

-5;

-Εγώ, ο Χρίστος τα 3 παιδιά μας...

-3;

-Ναι απέκτησα και ένα κοριτσάκι με τον Χρίστο...

-Τα άλλα; Αγόρια, κορίτσια;

-Ένα αγόρι ένα κορίτσι

-Άρα έχεις 2 κορίτσια και ένα αγόρι! Αυτά είναι! Πόσο είναι;

-Ο μεγάλος είναι 20 η μικρή 15 και η Μαίρη 4άρων...

-Μπράβο ρε Ελίνα πολύ χαίρομαι! Δουλεύεις τώρα; Ο Χρίστος;

-Ναι σε τράπεζα! Εκεί γνωριστήκαμε....

-Που;

Και ενώ η Ελίνα του έλεγε εκείνος συνέχισε να σημειώνει...Να σημειώνει τα πάντα...

-Οκ βρε Ελίνα μου! Για πες για τους άλλα παιδιά τώρα...Βλέπεστε καθόλου;

Και ξεκίνησαν μια ατέλειωτη συζήτηση όπου έλεγαν και οι 2 για το παρελθόν τους...Ήταν σίγουρα κάτι που και τους δύο τους έφερνε μία νοσταλγία αλλά όχι λύπη! Απλά για τα χρόνια που πέρασαν, για αυτά που έμεινα πίσω...

-Άντε! Παντρεύτηκε και αυτή;

-Ναι...

-Μάλιστα....

-Έχει 4 παιδιά και ασχολείται όλη μέρα με το σπίτι. Δεν έκανε καριέρα...

-Ε όχι δεν υπάρχει αυτό που λες! Για δες πως αλλάζει ο κόσμος...

-Ναι άσε...

-Για πες η φίλη σου η Σοφία

-Έχουμε χαθεί δεν ξέρω...

-Η....πως την λένε....Από την σχολή μωρέ....Μια καλή κοπέλα με αρχαίο όνομα....

-Η Αριάδνη;

-Ναι αυτή!

-Μια χαρά είναι και αυτή! Οικογένεια και τα σχετικά όπως όλες...

-έμεινε καμία ανύπαντρη; Γεροντοκόρη που λέμε; Χα χα...

-Ναι η [.......]....

-Καλά να πάθει! Της άξιζε...Χα χα...Όχι μωρέ ακόμα και για αυτήν κρίμα....

-Ε ναι....

-Μάλιστα...Για δες πως αλλάζει ο κόσμος 30 χρόνια μετά...

-Ναι...Εσύ τι θα γίνει θα σε δούμε και υπουργό;

-Μπα δεν είμαι καρεκλοκένταυρος εγώ...

-Χα χα...

-Λοιπόν χάρηκα που μιλήσαμε...Θα κανονίσουμε μια μέρα να βρεθούμε η πληροφορική με τον marketing...Εμείς είμαστε όλοι παρέα...Εσύ θα κανονίσεις να μαζέψεις όλους, και όλοι θα έρθουν με τα παιδιά τους...Ακόμα και η φίλη μας με τα 4 παιδιά...

-Οκ Γιάννη...

-Λοιπόν Ελινάκι χάρηκα, τα ξανάλεμε...

Και έκλεισε το τηλέφωνο...Πλάκα είχε! Σκεφτόταν πως αλλάζει ο κόσμος! Και παρόλο που ήταν καλόκαρδος είχε ψιλοχαρεί για την συμφοιτήτρια του που είχε μείνει γεροντοκόρη...Δεν την πήγαινε καθόλου...Αλλά και πάλι...Του φαίνονταν τόσο μακρινά αυτά...Σε κάθε περίπτωση όμως έπρεπε να ρίξει μια ματιά στο παρελθόν...

Ε το επόμενο τηλέφωνο ήταν σε ένα φίλο από το χωριό. Μετά μια πρώην του, στην συνέχεια έναν από τους καλύτερους του φίλους στο στρατό. Για το τέλος άφησε έναν ανεκπλήρωτο έρωτα...Βέβαια αυτή δεν ξέρουμε αν σήκωσε το τηλέφωνο και τι του είπε...

Μετά από μια ώρα....

-Έλα ρε τελείωσες τα τηλέφωνα;

-;Oχι γιατί;

-Πρέπει να παρευρεθούμε σε μια συνάντηση...Ακούγεται ότι ο Άγγελος θα πάει για υπουργός....

-Ποιος αυτός ο ελεεινός γλείφτης που θα πούλαγε μέχρι και την μάνα του για φήμη και εξουσία;

-Ναι αυτός....

-Μπορείς να μου πεις γιατί δεν τον ξεμπρόστιαζα όταν έπρεπε;

-Εμ.........

-Έλεος με το λαμόγιο...Που θα γίνει και υπουργός....

-Καλά κανά υπουργό αθλητισμού θα τον βάλουν για να χαίρετε...

-Μάλλον αυτό ακούγεται....

-Ε τότε τι μου το λες ρε; Τι μας νοιάζει άστον να χαίρεται...Ο λαός θα κρίνει....

-Καλά τους ίδιους ψήφους πήρατε....

-Ναι αλλά εγώ δεν πείρα ψήφους επειδή είχα ωραία φωτογραφία και με ψήφιζαν τα κοριτσάκια...Κάτι κοριτσάκια τον ψήφισαν από την Νεολαία, βασικά ξέρεις τι ακούγεται, ότι τα έχει με την Τζένη από την Πάντειο κρυφά από την γυναίκα του...Κρίμα και είναι τόσο καλή γυναίκα...Την ήξερα....

-Και εγώ....

-Τέλος πάντων....Δεν μας πολυνοιάζει για να θέσουμε veto αλλά ναι να μαζευτούμε...

-Οκ θα ειδοποιήσω και τους άλλους....

-Για μεθαύριο μην με υπολογίζεις το βράδυ...

-Γιατί;

-Θα βγω...

-Με ποιον;

-Με την Τζένη Μαστρονικολάκη....

-Ποια είναι αυτή;

-Υποψήφια playmate…

-Και που την γνώρισες αυτή πάλι ρε;

-Ε τι χτεσινοί είμαστε;

-Άντε ρε γκέκα....

-Καλά καλά αλλά άλλος θα είναι στο club με την playmate…

-Οκ κ.γαμάτε...Μόνο μην με μπλέξεις πάλι...

-Μμμμμμμμμμμμμμμμμμμμμ

-Καλά δεν έχω όρεξη πάλι να δω στήλη στην espresso πολιτικός προωθεί γνωστός πολιτικός, και μετά να πληρώνω τους ηλίθιους για να θάψουν το θέμα...

-Όχι όχι μην φοβάσαι θα είμαι ήρεμος....Αφού σκέφτομαι να πάρω και τον Κωστάκη μαζί...

-Όχι! Όχι και πάλι όχι! Να του βρούμε γυναίκα είπαμε όχι να ξεχάσει αυτά που ξέρει...Ρε είσαι σοβαρός; Θες να τρέχουμε πάλι;

-Καλά καλά...

-Το βράδυ θα πάμε για μπύρες έτσι...

-Ναι....

-Άντε να θυμηθούμε τα παλιά...Πες το στους Βασίληδες και στον Νίκο....

Και έτσι και έγινε...Περπάτησαν στα στέκια εκείνα όπου ερωτεύτηκαν όπου πόνεσαν όπου γίνανε άντρες...Κάτω από το φως του φεγγαριού μια παρέα είχε πάει να βρει έναν κόσμο που χάθηκε....Τα σημάδια του οποίου είναι ακόμα νωπά. 30 χρόνια μετά...Ο αιθέρας τους σιγοψιθύρισε τα τραγούδια που άκουγαν, ο εφημεριδοπώλης στην γωνία τους χάρισε ένα απόκομμα από τότε....Έμοιαζαν χαμένοι...Σαν να συλλέγουν τα απομεινάρια ενός γκρεμισμένου σπιτιού...Και ξάφνου, ένα άστρο έλαμψε μπροστά τους και έκανε την νύχτα μέρα...Και μια φωνή ακούστηκε από έναν άστεγο κουρελιάρη τραγουδοποιό...Μια φωνή που έλεγε...

Το παρελθόν σου και αν ξεχάσεις

Εκείνο θα έρθει και θα σε βρει,

Αν το λησμονήσεις κατάρα βαριά θα χεις,

Αν όμως το αγαπήσεις,

Ανήσυχο μου αλάνι είναι γραφτό να ευτυχήσεις....

Όταν νευριάζω ότι μου τι δίνει κάτι πολύ ότι θέλω να γίνω εριστικός(το γουστάρω αφάνταστα αυτό), όταν θέλω να κρίνω, όταν γελάω με τους άλλους και όταν συμβαίνουν γενικώς διάφορα μέσα μου θυμάμαι αυτό το κείμενο...

...Όπως το κάθε άτομο χρειάζεται ένα σκοπό στη ζωή του για να πάρει νόημα η ζωή αυτή, για να συντονίζει όλες του τις προσπάθειες προς μια ενιαία κατεύθυνση και να το βοηθά εντείνοντας τις δυνάμεις του να γίνεται ολοένα καλύτερο, το ίδιο και ένας ολόκληρος λαός. Αλλιώς, άτομο και λαός αφήνονται στην τύχη και ζουν ζωή της στιγμής, χωρίς προοπτική και ελπίδα για πρόοδο πραγματική. Όπως όμως στο άτομο ο σκοπός τη ζωής του είναι δυναμογόνος όταν πηγάζει από μέσα του, από τις δικές του ανάγκες και δυνατότητες, έτσι και για το λαό. Κι αυτόν μπορεί να τον συγκινήσει και να τον εμπνεύσει μονάχα ένα ιδανικό που ριζώνει στο δικό του χώμα και στη δική του φυσική ζωή. Ιδανικό δηλαδή που πηγάζει από την ιστορία του και τη ζωντανή του παράδοση, που ταιριάζει με την ψυχολογία του, με τον τόπο του και τις ανάγκες που δημιουργεί.

Τέτοιο ιδανικό βγαλμένο μέσα από το ελληνικό χώμα και την ιστορία του λαού του είναι ο ανθρωπισμός. Ανθρωπισμός θα ειπεί να πλάθουμε ανθρώπους με γερό και ωραίο σώμα, με καθαρό στοχαστικό νου, με δυνατή θέληση και σεβασμό και αγάπη στους συνανθρώπους τους. Ανοιχτομάτες που είναι σε θέση να κρίνουν οι ίδιοι υπεύθυνα όσα προβλήματα τους παρουσιάζει η ατομική και ομαδική ζωή τους, χωρίς να παρασύρονται σαν άβουλη αγέλη από τον πρώτο δυνατό ή δημαγωγό της ημέρας. Ανθρώπους ικανούς να εξασφαλίζουν οι ίδιοι με την προσωπική τους εργασία τους υλικούς όρους της ζωής τους, όσοι χρειάζονται για να κρατιέται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και να καταφάσκουν ελεύθερα τις δεσμεύσεις που επιβάλλει η ομαλή συμβίωση με τους συνανθρώπους τους και η προκοπή τους. Ικανούς να οργανώσουν τη ζωή της λαϊκής ολότητας όπου ανήκουν έτσι, που και τα άτομα και η ολότητα να προκόβουν και να καλυτερεύουν όλο και περισσότερο το επίπεδο της υλικής και πνευματικής τους ζωής. Για την προκοπή της να μη ρίχνουν την ευθύνη σε άλλους ή και στην τύχη, παρά να νιώθουν τον εαυτό τους όχι μόνο συνυπεύθυνο με τους φυσικούς ηγέτες αλλά και ως τον κυρίως υπεύθυνο. Να βάζουν γι' αυτή κάθε δυνατή προσπάθεια, δίνοντας οι ίδιοι την κατεύθυνση και υπερνικώντας εσωτερικές και εξωτερικές αντίθετες δυνάμεις, και να είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν γι' αυτή όχι μόνο την ησυχία και τη βολή τους παρά στην ανάγκη και τη ζωή τους την ίδια. Άνθρωποι δηλαδή που έχουν υψωθεί από το ζωικό στο ανθρώπινο επίπεδο. Που έχουν δουλέψει μέσα τους όσο γίνεται το ανθρώπινο βάθος και που πραγματικά ελεύθεροι στέκουν μοίρα στη μοίρα τους...[..]

Αυτό το κείμενο με έχει σημαδέψει από την πρώτη στιγμή που το διάβασα κάπου στην Γ΄ Γυμνασίου σε ένα μάθημα στο σχολείο...Από τότε προσπαθώ να το κάνω κτήμα μου και προσπαθώ να το θυμάμαι κάθε φορά που πρέπει...

Γιατί όταν μιλά ο Αλέξανδρος Δελμούζος με ένα κείμενο σαν κι αυτό τι άλλο μπορώ να πει ο οποιοσδήποτε; Τι άλλο μπορεί να πει ένας άσημος blogger; Φυσικά τα bold και η μορφοποίηση ανήκει σε μένα...Γενικώς είναι δύσκολο να με καταλάβει κανείς αλλά μερικοί το καταφέρνουν....Γράφω για να καταλάβουν στο ελάχιστο το οτιδήποτε κάποιοι....Γράφω για να επηρεάσω...Γράφω γιατί έτσι εκφράζομαι...

Άνθρωποι λοιπόν που θα στέκουν μοίρα στη μοίρα τους........

Επίσης ο μεγάλος Δ.Τσάτσος μεταξύ άλλων γράφει...

....Με λίγα λόγια: η αμφισβήτηση η είναι πράξη κοινωνική η δεν είναι Αμφισβήτηση. Όταν αμφισβητώ δεν διαφωνώ απλά. Η Αμφισβήτηση εμπεριέχει και ένα στοιχείο «ασυμβιβάστου» είναι άρνηση μια εγκυρότητας, είτε αυτή η εγκυρότητα είναι κοινωνική είτε θεωρητική είτε γνωσιοθεωριτική....

Αυτά τα λίγα από τους σοφούς για σήμερα....

Η λύση λοιπόν για το μπουρδέλο την Ελλάδα(εγώ αλλιώς το εννοώ)είναι ατομική βόμβα είχε πει ένας φίλος μου...Να τα γκρεμίσουμε και να τα ξαναχτίσουμε όλα από την αρχή...

Κάποτε συμφώνησα μαζί του...Αλλά τώρα είμαι λίγο μπερδεμένος....

Αλλά τώρα πιστεύω ότι η μόνη λύση είναι μία....

Να ανάψουμε τα φώτα....Το πρόβλημα είναι ότι δεν ξέρουμε που είναι ο διακόπτης....

Λοιπόν ας σχολιάσουμε λίγο(ελάχιστα) τις ανισότητες που δημιουργεί το καπιταλιστικό σύστημα. Και ας το δούμε αυτό μέσα από ένα παράδειγμα 2 ανθρώπων...

Ο Κριστιάνο Ρονάλντο είναι κατά πολλούς σήμερα ο καλύτερος ποδοσφαιριστής στον κόσμο. Αμείβετε από την ομάδα του με περίπου 130.000€ την βδομάδα! Δηλαδή παίρνει περίπου 18.571,43€ την μέρα! Με αυτά τα χρήματα θα μπορούσαν να ζήσουν την μέρα τους 18,571 Αφρικανοί ίσως και 18,572. Αφού στις περισσότερες χώρες τις Αφρικής οι κάτοικοι ζουν με λιγότερο από ένα ευρώ την ημέρα! Επίσης θα μπορούσαν να ζήσουν τουλάχιστον 9000 κάτοικοι με αυτά τα λεφτά για μία μέρα από χώρες τις Λατινικής Αμερικής και της Ασίας. Επίσης θα μπορούσαν να ζήσουν και μερικοί εκατοντάδες κάτοικοι των Βαλκανίων. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι το κατώτατο ημερομίσθιο στη Βουλγαρία και στην ΠΓΔΜ είναι λίγο πιο πάνω από τα 2€.

Λοιπόν ο μισθός ενός ανθρώπου φτάνει για να ζήσουν μερικές χιλιάδες κόσμος που αυτή την στιγμή πεθαίνει της πείνας στις προαναφερόμενες χώρες. Ας δούμε όμως τι ακριβώς κάνει ο Κριστιάνο Ρονάλντο και το καπιταλιστικό σύστημα. Ο Κριστιάνο Ρονάλντο έχει την ικανότητα να κλοτσάει την μπάλα και να την στέλνει εκεί που ακριβώς επιθυμεί στον στόχο. Επίσης τρέχει γρήγορα με την μπάλα, είναι δυνατός ωραίος και γενικά έχει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που τον κάνουν μεγάλο παίκτη! Έχει πολλούς θαυμαστές. Ο κόσμος τον θαυμάζει, τον βλέπει σαν είδωλο. Πολλοί τρέχουν και αγοράζουν μια φανέλα η οποία κοστίζει 80€(ζουν 80 αφρικανοί με αυτά τα λεφτά) και είναι περήφανοι για την πράξη τους αυτή. Βέβαια ο Κριστιάνο Ρονάλντο παίρνει και πολλά βραβεία. Συνεχώς το κοινωνικό σύνολο των βραβεύει για την προσφορά του...

Από την άλλη είναι ο Μιμούλας. Ο Δημήτρης-Μίμης που τον αποκαλούνε όλοι Μιμούλα λόγω και του όγκου του. Στο Μιμούλα η φύση του έδωσε δύναμη αλλά του στέρησε το μυαλό. Έτσι ο Μιμούλας μια ζωή ήταν εργάτης και δεν κατάφερε κάτι παραπάνω. Τώρα δουλεύει στην καθαριότητα του δήμου, επειδή τον διόρισε εκεί ένα φιλεύσπλαχνο αστικό κόμμα και μερικά στελέχη του. Ο Μιμούλας είναι λοιπόν σκουπιδιάρης όπως τον αποκαλεί η κ.Ελισάβετ (αριστοκράτισσα στην καταγωγή) στην γειτονιά. Ο Μιμούλας λοιπόν αμείβετε με περίπου 27€ την ημέρα. Ας υποθέσουμε ότι δουλεύει 6 μέρες την βδομάδα, τότε αμείβετε το μήνα συνολικά με 648€. Και όμως του είναι αρκετά γιατί με αυτά συν κάτι άλλα από άλλες δουλειές που κάνει ζει αξιοπρεπώς. Ο Μιμούλας λοιπόν ξεκινάει δουλειά την ώρα που οι άλλοι κοιμούνται. Από τις 12 το βράδυ μέχρι της 8 το πρωί. Και καθαρίζει την πόλη για να την βρουν όλοι οι άλλοι καθαροί το πρωί. Κανείς όμως δεν θαυμάζει τον Μιμούλα. Γιατί στην τελική τι είναι ένας απλός σκουπιδιάρης...

Το καπιταλιστικό σύστημα λοιπόν αμείβει με 18.000€ έναν άνθρωπο που κλοτσάει μια μπάλα.

Επίσης αμείβει με 27€ έναν που μαζεύει σκουπίδια.

Και εγώ ρωτάω. Ποιος είναι ποιο χρήσιμος στην κοινωνία μας; Ποιος αν σταματούσε να κάνει αυτό που κάνει θα είχε πρόβλημα ο κόσμος; Ποιος στην τελική διατελεί κοινωνική υπηρεσία;

Φυσικά ο Μιμούλας. Κανείς όμως δεν θα πάει στον Μιμούλα να του ζητήσει αυτόγραφο. Κανείς δεν θα τον βραβεύσει για την προσφορά του. Κανείς δεν θα αγοράσει μια φανέλα που θα λέει πίσω της Μιμούλας!

Αυτές λοιπόν είναι οι αντιθέσεις του καπιταλιστικού συστήματος. Και ερωτώ μας αξίζει κάτι τέτοιο; Οι πιο πολλοί θα πουν όχι. Αλλά επίσης οι πιο πολλοί ονειρεύονται 2 σπίτια 1 εξοχικό 2 ακριβά αυτοκίνητα, και μια σειρά από πολλά πολλά υλικά αγαθά.

Το 80% του πλούτου στην γη ανήκει στο 20% του πληθυσμού. Έτσι για να έχουμε εμείς υλικά αγαθά.

Ο εργάτης που σκάβει 100m κάτω από την γη στην Κένυα για να βγάλει τα διαμάντια δουλεύει 16 ώρες για ένα κομμάτι ψωμί. Για να φορέσει η κυράντζα στην Δύση ένα κολιέ πεθαίνουν άνθρωποι κάθε μέρα. Και η κάθε κυράντζα η μορφωμένη, η κοινωνικά αναγνωρισμένη θα πάει να πάρει αυτόγραφο από τον Μισέλ τον σχεδιαστή και δημιουργού του κολιέ. Και τον Αμντού θα τον κλαίει μόνο η γυναίκα του και τα παιδιά του όταν θα έχει πεθάνει αφού πρώτα βέβαια το καπιταλιστικό σύστημα του έχει πιει το αίμα. Και όλα αυτά για ένα κολιέ...

Θα μπορούσαμε να ζούμε όλοι μια χαρά σε αυτό τον πλανήτη. Αλλά βλέπεις η ανάπτυξη, το κέρδος η πρόοδος...Αυτά λένε όλοι οι καπιταλιστές....

Ποιος άραγε στον κόσμο που ζούμε θα τολμήσει να ζητήσει ένα αυτόγραφο από τον Μιμούλα. Η απάντηση είναι κανείς…Γιατί ακόμα και αυτοί που θα το σκεφτούν(σαν εμένα) θα διστάσουν από τις αμαρτίες που τους βαραίνουν!

(Θα αναφερθώ άλλη φορά στην κοινωνική διάσταση του ποδοσφαίρου)

Ας πάμε σε κάτι άλλο τώρα..

Χτες στο σταθμό του ηλεκτρικού έκατσε δίπλα μου ένας σεκιούριτι του ηλεκτρικού. Φαινόταν λίγο αγαθός. Στο χέρι του κρατούσε μια παλιά συσκευή κινητού και μια κάρτα ανανέωσης του χρόνου ομιλίας. Μετά από 3 κοπιαστικές προσπαθείς κατάφερε επιτέλους να την βάλει. Αμέσως πήρε γεμάτος χαρά ένα τηλέφωνο. Πήρε την Μαρία. Με λίγο ψευδή φωνή της είπε: Τι κάνεις;.... Έφτασες;.... Δουλεύεις αύριο; Α δουλεύεις ε;.... Και να σου πω δηλαδή Τρίτη Τετάρτη έχεις ρεπό;....Α ωραία, πάμε πουθενά την Τετάρτη;.....Α εντάξει θα σε πάρω τηλέφωνο...Έλα γεια... Και έκλεισε το τηλέφωνο χαρούμενος. Δεν μπόρεσα ακριβώς να ακούσω τι του έλεγε η Μαρία από το τηλέφωνο. Πάντως του μίλαγε αρκετά και με ταχύτητα. Επίσης ήταν ευγενική νομίζω...

Ήταν άραγε η Μαρία η κοπέλα του;

Ήταν άραγε η Μαρία κάποια συνάδελφος του με την οποία είναι ερωτευμένος;

Ελπίζω πάντως να μην ήταν απλά μια ευγενική κοπέλα. Ελπίζω απλά να μην ήταν μια πονηρή κοπέλα που εκμεταλλεύεται τον αγαθό σεκιουριτά για να της κάνει τις βάρδιες της...

Όμως στη ανέραστη κοινωνία στην οποία ζούμε αυτή την φορά εγώ θα πάω σπίτι μου με ένα χαμόγελο. Ένα χαμόγελο γιατί υπάρχουν άτομα σαν τον Σεκιουριτά που χωρίς να καταλαβαίνουν και πολλά ερωτεύονται. Όσο για την Μαρία δεν με πολύνοιάζει. Αλλά εύχομαι να αγαπάει και αυτή τον Σεκιουριτά...Το χαμόγελο του σεκιουριτά θα μου μείνει χαραγμένο. Όπως και το χαμόγελο του κοριτσιού απέναντι που κοίταγε στα μάτια τον φίλο της και του λέγε σ’ αγαπώ...

Ο Κοιμισμένος πολιτικοδάσκαλος βρυχάται...

Εδώ και περίπου έξι μήνες βλέπω κάποια πράγματα τα οποία με έχουν εντελώς αηδιάσει. Με έχουν κάνει να χάσω την όρεξη μου, το κουράγιο μου και την διάθεση μου...Δεν ξέρω αν πρέπει να κλάψω η να γελάσω...Βασικά αναφέρομαι στα πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα που συμβαίνουν στον μικρόκοσμο μου!

Βλέπω πολύ σαπίλα σε αυτή την χώρα. Παντού. Σαπίλα από παλιούς και από νέους. Βλέπω ακόμα και αυτούς που είναι αδιάφθοροι που έχουν μια Α ιδεολογία και μερικές αρχές να κάνουν πίσω...Βλέπω άτομα τα οποία υποτίθεται δεν ήταν έτσι να έχουν ένα πλάνο Β στο πίσω μέρος του μυαλού τους για το πως θα συμβιβαστούν με το σύστημα. Η δόξα και το χρήμα! Πολλοί υποκύπτουν. Για μία Mercedes, ένα σπίτι με πισίνα και για μια ξανθιά γκόμενα-μπορεί και καστανή-βαμμένη...

Σε κάποια φάση πέρασε από το μυαλό μου να ασχοληθώ σοβαρά με την πολιτική. Όχι απαραίτητα να γίνω πολιτικός απλά να ασχοληθώ σοβαρά. Εννοείτε πιο σοβαρά από ότι ασχολούμαι τώρα για όσους με ξέρουν. Αλλά από την μία λες εγώ θα είμαι διαφορετικός, εγώ θα είμαι έτσι εγώ θα είμαι αλλιώς αλλά στην τελική γίνεσαι και εσύ ίδιος, Σε απορροφάει το σύστημα και εσένα. Και επειδή δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να πηγαίνει στην Εκκλησία κάθε τόσο και να κάθετε μπροστά μπροστά, δεν με φαντάζομαι να σφίγγω το χέρι του καθενός αλήτη για να μαζέψω ψήφους δεν θα το κάνω. Και επειδή έχω το μικρόβιο μέσα μου και ίσως σε ένα χρόνο να λέω άλλα, αν ποτέ ασχοληθώ σοβαρά με την πολιτική είτε άμεσα είτε έμμεσα ακόμα και αν συμβιβαστώ με το σύστημα για να κάνω πράξη κάποιες ιδέες είμαι σίγουρος ότι που και που θα τσακώνομαι με κάποια λαμόγια με κάποια σκουλήκια. Όσο μεγάλα και αν είναι αυτά τα σκουλήκια...

Τέλος πάντων. Ναι είμαι εγωιστής! Το ξέρω! Αλλά όποιος θέλει διαβάζει αυτό το blog και ο καθένας έχει το δικαίωμα να με χαρακτηρίσει όπως θέλει! Αλλά φίλοι και φίλες εγώ θα λέω πάντα ότι γουστάρω!

Λοιπόν το σκέφτομαι για συγγραφέας-ίσως για δημοσιογράφος...Αλλά και πάλι κανείς δεν σου εξασφαλίζει ότι μπορείς να ζεις από αυτά τα επαγγέλματα. Αλλά δεν θα το δω σαν επάγγελμα!

Μάλλον θα γίνω πληροφορικάριος! Αλλά ίσως δάσκαλος! Και αυτό γιατί δεν μπορώ να κάθομαι 8 ώρες και πλέον πάνω από μια οθόνη και να προγραμματίζω! Γιατί κάτι τέτοιο είναι αφενός ανθυγιεινό και αφετέρου σε αποξενώνει! Και ως δάσκαλος θα προσπαθήσω να επηρεάσω κάποιον η κάποια! Όπως έκαναν κάποτε 2-3 δικοί μου δάσκαλοι! Βέβαια δεν θα διδάσκω φιλοσοφία και ιστορία αλλά προγραμματισμό. Αλλά όταν είσαι δάσκαλος σε ένα διάλειμμα σε μια ανύποπτη στιγμή μπορεί να πεις κάτι το οποίο να επηρεάσει τους μαθητές! Ακόμα και αν είμαι δάσκαλος για 35 χρόνια και έχω επηρεάσει έναν και μόνο μαθητή θα είμαι περήφανος! Γιατί θα ξέρω ότι θα έχω κάνει κοινωνό των ιδεών μου κάποιον. Ιδέες τις οποίες προφανώς εγώ θεωρώ σωστές. Ιδέες για τις οποίες ποτέ δεν σταματήσω να παλεύω! Ποτέ δεν θα το βουλώσω!

Τα σκυλιά πάντα συνηθίζουν να γαβγίζουν όχι μόνο όταν βλέπουν ένα εχθρό αλλά και όταν βλέπουν κάποιο ανήμπορο. Και το κάνουν για να τρομάξει και να υποταχθεί! Οι γάτες από την άλλη πάνε μέσω της πλαγίας οδούς. Σε χαϊδεύουν σε κάνουν να νιώθεις καλά και προσπαθούν να κερδίσουν την επιείκεια σου και τις πιο πολλές φορές το καταφέρνουν. Και στο σπίτι είχαμε και σκύλο και γάτες. Αλλά στο πατρικό μου μιλάμε για ζώα και όχι για εξανθρωπισμένα ζώα όπως λέω εγώ εδώ! Ποτέ δεν πρόκειται εγώ να μπλέξω με ζώα! Ίσως απλά τα πλησιάσω για να καταλάβω πως δρουν... Γιατί αν και τα σέβομαι δεν μου αρέσουν...

Είμαι και λίγο νευρικός ισχύει...Αλλά πλέον έχω μάθει να είμαι πιο ήρεμος από ότι στο παρελθόν. Αλλά παραμένω νευρικός. Και αυτό γιατί βλέπω πράγματα γύρω μου που με τρελαίνουν. Ποια είναι αυτά; Δεν θα τα αναφέρω γιατί θα νευριάσω!

Λοιπόν γράφω στα όργανα μου το κάθε ζώο που η κοινωνία με ανάγκασε να ζήσω μαζί του! Και εγώ σαν ένα άλλο ζώο(ζώο όχι ζώον) θα βρυχάμαι που και που όπως κάνει ο βασιλιάς των ζώων...Θα βρυχάμαι που και που μιμούμενος ένα βασιλιά παρόλο που είμαι αρκετά δημοκρατικός και μου την δίνουν οι βασιλιάδες και οι αφεντάδες!

Λοιπόν πάω για ύπνο! Και δεν παίρνω φάρμακα! Και δεν είμαι ψευτοχαρούμενος εφήμερα για κάποια γεγονότα που μέσα στο μυαλό μου τα έχω οργανώσει έτσι ώστε να με κάνουν χαρούμενο...Πολλοί δυστυχώς στην κοινωνία που ζούμε κοιμούνται! Και κοιμούνται και τις πιο φορές είναι και χαρούμενοι-ευτυχισμένοι! Ξέρετε, όταν δεν χρειάζεται να σκέφτεσαι τα πράγματα είναι πιο ωραία, πιο εύκολα πιο απλά...Από την φύση τους αυτοί που είναι λίγο πιο ξύπνοι είναι όπως κατηγορούνται και από κάποιους άλλους μίζεροι και δυστυχισμένοι!

Δεν ξέρω αν είμαι μίζερος! Ξέρω όμως το εξής: Υπάρχει μια βασική διαφορά σε αυτούς που κοιμούνται με αυτούς που είναι ξύπνοι. Οι ξύπνοι όταν πάνε για ύπνο είναι χαρούμενοι γιατί πιστεύουν στις ιδέες του, πιστεύουν σε αυτά που κάνουν και στην τελική δεν έχουν τύψεις! Γιατί ένας κοιμισμένος όταν πάει να κοιμηθεί ίσως κάποτε έστω κάποιος(1/10000000000000) θα κοιμηθεί έχοντας τύψεις...

Έχοντας τύψεις επειδή αυτός κοιμάται ενώ κάποιοι πεθαίνουν. Έχοντας τύψεις γιατί αυτός είναι ζώον μέγιστο! Έχοντας τύψεις γιατί σκέφτεται το γείτονα που δεν χρησιμοποιεί ηρεμιστικά να κοιμηθεί και είναι ξύπνιος. Οι κοιμισμένοι όταν κοιμούνται έχουν ένα βασικό πρόβλημα. Ίσως δουν ένα όνειρο το οποίο προσπαθήσει να τους αφυπνίσει. Και αυτός είναι ο χειρότερος τους εφιάλτης!

Λοιπόν για αυτό γράφω! Μπας και ξυπνήσει κανείς! Μπας και δούμε κάτι το διαφορετικό. Και δεν είμαι καθόλου μίζερος. Όταν πήγα στο χωρίο θαύμαζα το τοπίο θαύμαζα το μοβ χρώμα της πασχαλιάς της μάνας μου. Αλλά σιγά μην κάτσω να γράψω για τις πασχαλιές(αν και θα έπρεπε) της μάνας μου την οποία τόσο πολύ ταλαιπωρώ. Ελπίζω να έχουν και τα παιδιά μου πασχαλιές για να βλέπουν! Λοιπόν πάω για ύπνο και θα προσπαθήσω να ονειρευτώ ένα όνειρο. Επίτηδες το συντακτικό λάθος! Ένα όνειρο το οποίο έμεινε απραγματοποίητο! Η μάλλον πολλά όνειρα που δεν έγιναν όχι μόνο ένα. Αλλά στη τελική μήπως εγώ είχα οργανώσει έτσι το μυαλό μου για να νομίζω ότι ονειρεύομαι; Μήπως χρειαζόμουν κάτι απλά για να ονειρευτώ; Τώρα που το σκέφτομαι μάλλον ναι. Έτσι είναι. Η τουλάχιστον έτσι κρίνω ότι είναι τώρα! Γενικά αποκοδοικοποιητής που να καταλαβαίνει ακριβώς τι λέω δεν υπάρχει! Και δεν πρόκειται να ασχοληθεί και η Google. Πάντως όποιος θέλει να μάθει τι εννοώ ακριβώς ας μου πει για να του εξηγήσω! Αν φυσικά θέλω! Α και τώρα που το θυμήθηκα μου την δίνουν και οι ρουφιάνοι και οι τζάμπα μάγκες!(Κολλάει και αυτό εδώ!). Κάθε φράση μου εύχομαι να επηρεάζει εμένα πάνω από όλα. Κάθε ακολουθία γραμμάτων και συσχετισμός εννοιών που διαβάζω και γράφω εύχομαι να με κάνει καλύτερο άνθρωπο. Πρώτα καλύτερο και μετά άνθρωπο. Απλά άνθρωπο...Και μετά θα αποτινάξω και το καλύτερο.

Υ.Γ Αν ήθελα να γράφω εύθυμα πράγματα και να κολακεύω τον εκάστοτε θα ονόμαζα αλλιώς το blog! Α και όποιοι βρίσκουν δήθεν αναφορές για τους εαυτούς τους στα κείμενα μου να μην είναι και τόσο σίγουροι ότι χαλάω την ώρα μου για να ασχοληθώ με τον πραγματικά αξιολύπητο εαυτούλη τους.

Υ.Γ2 Σκουλήκια, γατιά και σκυλιά προσοχή! Υπάρχουν πολλοί που σας γράφουν στα όργανα τους αυτοί την στιγμή! Θα έρθει η ώρα που ο κόσμος εκεί έξω θα γυαλίσει τα παπούτσια του για να πατήσει τα σκουλήκια. Στα σκυλιά η χειρότερη τιμωρία είναι ο ευνουχισμός και αν δεν μπορεί να γίνει φυσικός συνιστάτε ο ψυχικός! Όσο για τις πόρνες τις γάτες; Αυτό που τους αξίζει είναι καλό ζεμάτισμα πριν τους πετάξεις στην μάπα το 5ευρω για τις υπηρεσίες που σου προσέφεραν και τις αφήσεις σωματικά και ψυχολογικά γυμνές μέσα στα στενά της ανέραστης κοινωνίας... Βέβαια υπάρχουν και οι σκύλες και οι γάτοι! Αλλά δεν θα ρίξω τόσο πολύ το επίπεδο του blog για να ασχοληθώ μαζί τους...Ο μπόγιας της ανέραστης κοινωνίας θα τους χτυπήσει κάποτε την πόρτα τους για να τους μαζέψει, να τους ευνουχίσει ή να τις ζεματίσει...

Έχουν περάσει 40 χρόνια αλλά ακόμα και σήμερα ο Μάης του 68 εξακολουθεί να εμπνέει, να διαιρεί, να γίνετε αντικείμενο πολιτικής αντιπαράθεσης και ιδεολογικής ζύμωσης, να προκαλεί θαυμασμό και έναυσμα για νέες διεκδικήσεις αλλά να προκαλεί αντιδράσεις και μανιώδης κριτικές. Αναμφισβήτητα αποτελεί ένα από τα κορυφαία γεγονότα του 20 αιώνα που έχει χαρακτηριστεί από πολλούς φιλοσόφους και διανοούμενους ως το σημαντικότερο επαναστατικό γεγονός του 20 αιώνα.

Ο Μάης του 68 αποτελεί μια πολιτική, κοινωνική, πολιτιστική, σεξουαλική επανάσταση που έλαβε χώρα στη Γαλλία το 1968. Τα γεγονότα ξεκίνησαν ως μια σειρά κινητοποιήσεων από φοιτητές και μαθητές και στην συνέχεια επεκτάθηκαν περαιτέρω. Στους δρόμους των κινητοποιήσεων στην συνέχεια κατέβηκαν και οι εργαζόμενοι με συνεχόμενες πορείες και απεργιακές κινητοποιήσεις. Η κυβέρνηση του συντηρητικού Ντε Γκωλ αποφάσισε την βίαιη καταστολή και διάλυση της παλλαϊκής εξέγερσης πράγμα που όξυνε περαιτέρω τα γεγονότα. Έτσι και ενώ 10 εκατομμύρια Γάλλοι ήταν στους δρόμους(2/3 του εργατικού δυναμικού της χώρας) ο Γάλλος πρόεδρος αναγκάστηκε να διαλύσει την εθνοσυνέλευση και να προκηρύξει
εκλογές.

Η κυβέρνηση φάνηκε να βρίσκετε σε δυσχερή θέση. Όμως το επαναστατικό κύμα εξέπνευσε γρήγορα. Οι εργαζόμενοι ωθούμενοι από τα συνδικάτα τους γύρισαν πίσω στις δουλειές τους παρακινούμενοι από τα εργατικά συνδικάτα. Τον Ιούνιο το κόμμα του Ντε Γκωλ κέρδισε πανηγυρικά τις εκλογές. Τα όλα γεγονότα μπορεί να οδήγησαν φαινομενικά σε πολιτικό Βατερλό αλλά είχαν τεράστιες συνέπειες στο κοινωνικό οικοδόμημα της Γαλλίας που άφηνε πίσω του το συντηρητισμό και οδηγούσε την χώρα σε μια μεταμοντέρνα και πιο φιλελεύθερη κοινωνία.

Ας δούμε όμως αναλυτικά το χρονικό των γεγονότων:

Όλα ξεκίνησαν στις αρχές του 1968 στο Πανεπιστήμιο του Νάντερ που βρίσκετε κοντά στο Παρίσι. Οι σπουδαστές διαμαρτύρονταν για μια σειρά διαφορετικών κοινωνικών και όχι μόνο θεμάτων. Στις 2 Μαΐου και ενώ οι φοιτητές του Πανεπιστημίου του Νάντερ διαδήλωναν κατά του πόλεμου του Βιετνάμ η κυβέρνηση σε συνεργασία με τις αρχές του πανεπιστημίου αποφάσισε να κλείσει την Πανεπιστημιούπολη. Την επόμενη μέρα οι σπουδαστές του Πανεπιστημίου της Σορβόννης προχώρησαν σε κατάληψη και σε πορείες ενάντια στην πιθανή διαγραφή των φοιτητών του Νάντερ. Τις επόμενες μέρες στο πλευρό των φοιτητών στάθηκαν οι μαθητές και με διαδήλωση τους στην Αψίδα του Θριάμβου ζητούσαν το άνοιγμα το σχολών τους και την άρση όλων των κατηγοριών κατά των φοιτητών. Τα αιτήματα των φοιτητών όπως είναι φυσικό δεν έγιναν δεκτά.

Στις 10 Μαΐου οι διαδηλώσεις κορυφώνονται, έχουμε εκατοντάδες συλλήψεις και τραυματισμούς στις συμπλοκές με τους αστυνομικούς. Στις 13 Μαΐου- ημέρα που έχει κηρυχτεί ως μέρα γενικής απεργίας από τα εργατικά συνδικάτα, κατεβαίνουν στους δρόμους πάνω από 1 εκατομμύριο κόσμος. Ο πρωθυπουργός της Γαλλίας αναγκάζετε να απελευθερώσει τους φυλακισμένους φοιτητές αναγγέλλει την επαναλειτουργία του Πανεπιστήμιου της Σορβόννης. Τις επόμενες μέρες ξεκινάνε απεργίες σε όλη την Γαλλία. Οι εργαζόμενοι διαμαρτύρονται για τους χαμηλούς μισθούς και τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας. Οι εργαζόμενοι στα εργοστάσια της Renault ξεκινούν απεργιακές κινητοποιήσεις και σε ορισμένα περνούν την κατάσταση στα χέρια τους. Μέχρι τις 17 Μάιου 200.000 εργάτες απεργούν και πάνω από 50 εργοστάσια τελούν υπό κατάληψη. Τις επόμενες μέρες οι αριθμοί διογκώνονται. Φτάνουν 10 εκατομμύρια οι απεργοί, τα 2/3 του εργατικού δυναμικού της Γαλλίας απεργούν, παρουσιάζονται ελλείψεις σε τρόφιμα και καύσιμα. Στις 30 Μάιου εκατοντάδες διαδηλωτές βαδίζουν στους δρόμους του Παρισιού φωνάζοντας «Αντίο Ντε Γκωλ»

Την ίδια ώρα ο Γάλλος πρόεδρος αναζητεί λύση. Αναγκάζετε να κρυφτεί, ενώ παράλληλα συσκέπτεται με τους στρατηγούς για το τι πρόκειται να γίνει. Υπάρχει σχέδιο διαφυγής του από την χώρα. Βγαίνει στο ραδιόφωνο( η τηλεόραση απεργούσε) και ανακοινώνει την διάλυση της Εθνοσυνέλευσης και εκλογές για τις 23 Ιουνίου. Από εκείνη τη χρονική στιγμή και έπειτα το επαναστατικό αίσθημα των σπουδαστών και των εργαζομένων εξασθένισε. Οι εργαζόμενοι επέστρεψαν βαθμιαία στις εργασίες τους.. Η κυβέρνηση κατάργησε διάφορες αριστερές οργανώσεις. Η αστυνομία επανέκτησε υπό τον έλεγχό της τη Σορβόννη στις 16 Ιουνίου, ενώ ο Ντε Γκωλ θριάμβευσε στις εκλογές που πραγματοποιήθηκαν τον Ιούνιο και η κρίση έλαβε τέλος.

Ο Μάης του 68 δεν ήταν μια μεμονωμένη «γαλλική υπόθεση». Αντίθετα, υπήρξαν διαμαρτυρίες φοιτητών σε όλο τον κόσμο. Έχουμε διαμαρτυρίες φοιτητών στην ΗΠΑ και στο Μεξικό, στην Αργεντινή στην Ιταλία, στην Γερμανία και στο Βέλγιο και σε χώρες τις ανατολικής Ευρώπης. Οι αφορμές ήταν βέβαια διαφορετικές αλλά οι διεκδικήσεις πάνω κάτω οι ίδιες με τους φοιτητές να ζητάν ελευθερία των ατόμων και του λόγου, δημοκρατία, ειρήνη και κατάργηση των όποιων φυλετικών και εθνικών διαφορών. Στην Ελλάδα η χούντα των συνταγματαρχών δεν άφηνε πολλά περιθώρια συμπαράστασης του Ελληνικού λαού απέναντι στους εξεγερμένους Γάλλους. Η χούντα αρχικά προσπάθησε να αποσιωπήσει τα γεγονότα και στην συνέχεια χαρακτήρισε τις εξεγέρσεις των φοιτητών και των εργαζομένων ως κομμουνιστική συνωμοσία!

Ο Μάης του 68 αποτελεί αναμφισβήτητα ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα, που σημάδεψαν την εξέλιξη των Ευρωπαϊκών κοινωνιών. Πάρα τις οποίες αντιθέσεις εκφράζονται κατά καιρούς κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι εκείνη η εξέγερση των φοιτητών και των εργατών στη Γαλλία υπήρξε ένας ιστορικός σταθμός της πάλης για ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη και συνέβαλε καθοριστικά στην επιτάχυνση της διαδικασίας ανανέωσης των δημοκρατικών κοινωνιών της Δύσης. Αν θέλαμε να δώσουμε ένα τελικό προσδιορισμό για τι είναι τελικά ο Μάης του 68 θα λέγαμε ότι ήταν πρώτα από όλα ένα φοιτητικό κίνημα που συντάραξε την Γαλλία αλλά και τον κόσμο όλο και οδήγησε στην μετέπειτα πτώση του στρατηγού Ντε Γκωλ αλλά κυρίως οδήγησε στην εκδημοκράτηση και απελευθέρωση των κοινωνιών της Δύσης.

Ο Μάης του 68 αποτελεί σημείο αναφοράς για όλους εμάς σήμερα. Οι φοιτητές είναι ακόμα σήμερα ακόμη ο μόνος επαναστατικός φορέας, η μόνη αξιόπιστη και αποτελεσματική ιστορική δύναμη, διότι είναι οι μόνοι που μπορούν να ονειρεύονται για τους άλλους. Επειδή όπως τότε «Απαγορεύεται το απαγορεύεται» έτσι και σήμερα οι νέοι εμπνέονται από τις ίδιες αξίες και αντιδρούν σε ότι πλήττει κατάφορα τα συμφέροντα τους. Οι αγώνες κατά του νόμου-πλαισίου και της αναθεώρησης του άρθρου 16 έδειξαν ότι οι φοιτητές όταν ξεσηκωθούν μπορούν να πετύχουν. Ο Μάης του 68 μας έμαθε κάτι ακόμα: «Να είμαστε ρεαλιστές, να ζητάμε το αδύνατο».

Γ.Σ

Έχουν περάσει ήδη 60 και πλέον χρόνια από τον τελευταίο πόλεμο που συγκλόνισε όλο τον κόσμο. Τα πράγματα σήμερα είναι σχετικά ειρηνικά. Όμως είμαι βαθιά πεπεισμένος μέσα μου ότι θα βρεθούμε στην δυσάρεστη θέση να ζήσουμε και εμείς έναν πόλεμο...

Δεν θα το παίξω γνώστης της παγκόσμιας ιστορίας. Δεν είμαι. Μου αρέσει να διαβάζω. Έχω αυτό το τεράστιο βιβλίο του Ισαάκ Ασιμοφ που καταπιάνεται από την αρχή της παγκόσμιας δημιουργίας μέχρι το τέλος του 2^ου παγκοσμίου πολέμου! Ανατρέχω εκεί συχνά. Αλλά δεν τα θυμάμαι και όλα...Αυτό που ξέρω είναι το εξής...

Ο άνθρωπος είναι ένα ων το οποίο διψάει για δόξα, για προβολή, για υστεροφημία, για χρήμα και εν τέλει θέλει να είναι ανώτερος από τον πλησίον του...

Λένε ότι η ιστορία επαναλαμβάνετε...

Τετριμμένο; Μήπως είναι μύθος ή μήπως αποτελεί την σκληρή πραγματικότητα;

Έχουμε τα εξής στοιχεία.

1 υπερδύναμη=Αμερική

1 πρώην υπερδύναμη=Ρωσία

2 μελλοντικές υπερδυνάμεις= Κίνα, Ινδία

Επίσης έχουμε ραγδαία αύξηση του πληθυσμού, μείωση των αποθεμάτων πετρελαίου, μείωση των αποθεμάτων πόσιμου νερού! Η παραγωγή τροφίμων είναι συγκεκριμένη...

Ο λόγος μου είναι χωρίς συνοχή, χωρίς συνεχόμενη ροή. Πάει από το ένα στοιχείο στο άλλο. Και η δομή δεν είναι καλή γιατί και μόνο που σκέφτομαι αυτό που θα σας πω ανατριχιάζω...

Άλμπερτ Αϊνστάιν

«Δεν ξέρω για τον τρίτο αλλά ο 4^ος παγκόσμιος πόλεμος θα γίνει με ξύλα και με πέτρες»

Και ερωτώ θα υπάρχουν και αυτά;

Ο πληθυσμός αυξάνετε. Ο κόσμος θα πεινάσει. Το πετρέλαιο τελειώνει. Ο κόσμος θα κρυώσει...Το νερό γίνετε σπάνιο είδος...Ο κόσμος θα διψάσει...Τα χρόνια περνούν...

Ο κόσμος θα ξεχάσει....

Θα ξεχάσει τα πάθη που επιφέρει ένας πόλεμος. Μετά θα ακολουθήσει κάποιος τρελός ηγέτης. Θα μιλήσει ο εθνικισμός εξαιτίας της φτώχειας που θα υπάρχει εκεί έξω...

Και μετά μια αφορμή...

Ένας πρίγκιπας, μια σημαία ίσως ένα αεροπλάνο που πέταξε λίγα μέτρα πιο κει...

Η ιστορία του Chechov δεν μιλάει πουθενά για πάνω από 100 χρόνια ειρήνης...

19+40=59

Τόσο ίσως να είμαι..

Και μετά τι;

Ο Αντώνης αμούστακο παιδί θα σκοτώνει τον Γιώργο. Ο Βαγγέλης θα κλέβει το ψωμί. Ο Βασίλης θα καταγγέλλει τους αντιφρονούντες. Η Σοφία θα κλαίει. Η Μαρία θα γίνετε κοινή για να ζήσει τα παιδιά της. Η Αντιγόνη θα ερωτεύεται τον εχθρό...

Ο Κοσμάς θα πεθαίνει αβοήθητος...

Και κάποιος θα γράφει την ιστορία....Για να την μάθουν οι νεώτεροι και να μην κάνουν τα ίδια λάθη....Δεν ξέρω όμως αν υπάρχουν και που θα βρίσκονται οι νεώτεροι....Δεν ξέρω αν θα υπάρχει κόσμος. Δεν ξέρω αν θα υπάρχουν πέτρες και ξύλα για να τα χρησιμοποιήσουν αυτοί που θα διδαχθούν την ιστορία...